Υπάρχει (;) εναλλακτική λύση

Ζώντας τα τελευταία 2,5 χρόνια το “μαρτύριο της σταγόνας”, όπως το χαρακτήρισαν ορισμένοι, με την χρεοκοπία ή μη της χώρας και έχοντας σοβαρά υπόψη την στάση του Υπουργού Οικονομικών, αλλά και των άλλων κορυφαίων στελεχών της παρούσας κυβέρνησης, οι οποίοι πασχίζουν εναγώνια να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για την έξοδο από την κρίση, παρεκτός από την προσυπογραφή και την πιστή εφαρμογή των όσων αναφέρονται στο Μνημόνιο 2, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την απασχόληση, τους μισθούς, τις συντάξεις, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, ενώ, παράλληλα, δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν ως τουλάχιστον αφελείς και εν δυνάμει επικίνδυνους για τη χώρα όσους υποστηρίζουν ότι υπάρχει εναλλακτική λύση, διερωτώμαι με την αφέλεια, που μπορεί να με διακατέχει και σίγουρα το δικαιολογημένο ακαταλόγιστο ως πνευματικά υστερών, τα παρακάτω:
α) με βάση ποια στοιχεία το 1981, έτος αφετηρία της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινότητα ως 10ο μέλος, ο πρόεδρος της τότε ΕΟΚ Γκάστον Τορν δήλωνε ότι: «Η Ελλάδα μπαίνει στην Ευρώπη με 3 πλεονεκτήματα: 1) την Εμπορική Ναυτιλία, 2) τον Ορυκτό της πλούτο και 3) το επιχειρηματικό δαιμόνιο των ελλήνων»;
β) είναι αλήθεια ότι αν είχαμε εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα της Ελλάδας από τη Χαλκιδική, τη Θάσο και τη Θράκη, σήμερα θα είχαμε τουλάχιστον 60 τόνους χρυσού, 300 τόνους αργυρού και πολλούς τόνους των άλλων προϊόντων, τα οποία είναι στρατηγικής σημασίας και πολλά απ’ αυτά δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε., όπως βωξίτες, λευκόλιθοι, νικέλιο, χρώμιο, στα οποία εν προστεθούν το ουράνιο και τα μεικτά θειούχα, η Ελλάδα μόνο με τον ορυκτό πλούτο της θα ήταν στην πρωτοπορία της Ευρώπης;
γ) με βάση ποια στοιχεία οι FINANCIAL TIMES ανέφεραν σε άρθρο τους το 1978 (Βιομηχανική Επιθεώρηση, Απρίλιος 1978, σελ. 257) ότι: «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της ΕΟΚ, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μία μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών, που θα συμβάλλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς πολλά προϊόντα»;
δ) πώς αξιολογούνται οι δηλώσεις του καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντώνη Φώσκολου, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι καιρός η Ελλάδα να ξεκινήσει την εκμετάλλευση των τεράστιων φυσικών της πόρων; Ότι τα κοιτάσματα φυσικού αερίου σε Αιγαίο, Νότια Κρήτη και Ιόνιο, μετά τις μελέτες Νορβηγών, Αμερικανών και Γάλλων, μπορούν να χαρακτηριστούν ως τα μεγαλύτερα στον ευρωπαϊκό χώρο; Ότι στη λεγόμενη «λεκάνη του Ηροδότου» τα κοιτάσματα πετρελαίου υπολογίζονται στα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, όγκος που μπορεί να συγκριθεί μονάχα με τα αντίστοιχα κοιτάσματα πετρελαίου της Αλάσκας και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι τρεις φορές μεγαλύτερα από τα κοιτάσματα στη Νορβηγία, μια από τις χώρες που παράγουν τις μεγαλύτερες ποσότητες φυσικού αερίου σε ολόκληρο τον κόσμο. Ότι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του καθηγητή κ. Φώσκολου σε επιστημονικά συνέδρια, αρκεί να δώσει η Ελλάδα της άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για να εξοικονομήσει περί τα 279 δισεκατομμύρια δολάρια; Μονάχα από την άδεια εκμετάλλευσης, τίποτε άλλο και μόνο για την περιοχή της Κρήτης. Ότι “σε τέσσερα χρόνια από σήμερα εγγυώμαι ότι μπορεί να επιστρέψει το χαμόγελο στον Έλληνα”;
ε) πώς αξιολογείται η μελέτη της εταιρείας McKinsey «Η Ελλάδα 10 χρόνια μπροστά», που έγινε για λογαριασμό του ΣΕΒ, σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος και την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, σύμφωνα με την οποία προκύπτει ότι μέχρι το 2020 αναμένεται να δημιουργηθούν 450.000 με 520.000 νέες θέσεις εργασίας εάν αναπτυχθούν περαιτέρω οι 5 μεγαλύτεροι κλάδοι της χώρας (τουρισμός, λιανεμπόριο, ενέργεια, βιομηχανία και αγροτική παραγωγή), που καλύπτουν ήδη το 42% της συνολικής Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας. Ότι αν προσεχθούν οι «Αναδυόμενοι Αστέρες» της οικονομίας μας, όπως τους χαρακτηρίζουν και αυτοί είναι: i) η φαρμακοβιομηχανία, ii) η ιχθυοκαλλιέργεια, iii) ο ιατρικός τουρισμός, iv) η φροντίδα των ηλικιωμένων και των χρόνια ασθενών, v) η δημιουργία περιφερειακού διαμετακομιστικού κέντρου εμπορευμάτων και vi) Η διαχείριση αποβλήτων, έχουν τη δυνατότητα να καταγράψουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στο μέλλον, ενώ υπάρχουν και 2 δευτερεύοντες κλάδοι, που μπορούν να αποτελέσουν το νέο εξωστρεφές μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας, όπως είναι οι εξειδικευμένες κατηγορίες τροφίμων, μιας και η χώρα μας διαθέτει περισσότερα από 50 προϊόντα, από τα οποία άλλα διαθέτουν πιστοποίηση ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προελεύσεως) και άλλα ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη) και η δημιουργία και ανάπτυξη προγραμμάτων κλασσικών σπουδών, μιας και η χώρα μας κατέχει τόσο την ιστορική κληρονομιά, όσο και την εγγύτητα σε αρχαιολογικούς χώρους και εγκαταστάσεις, ώστε να θεωρείται και «φυσικός οικοδεσπότης» για προγράμματα κλασικών σπουδών;
Είναι σαφές ότι ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας έχει μείνει ανεκμετάλλευτος, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει αφεθεί έρμαιο των μεγάλων οικονομιών, δανειστών και αγορών. Και από την αναμενόμενη Μεταλλουργία της Ευρώπης έχει πια γίνει ο.. ζητιάνος της Ευρώπης. Τα νούμερα από την αξία του ορυκτού πλούτου της χώρας μας προκαλούν σοκ, ιδιαίτερα στους καιρούς του μνημονίου.
Μετά την κρίση, την ανεργία και την χρεοκοπία είναι καιρός να αρχίσουμε να συζητάμε για την ανάπτυξη, την εργασία και την ευημερία, απαντώντας σε ένα βασικό ερώτημα. Πού θα πρέπει, άραγε, να «ποντάρει» η ελληνική οικονομία μέσα στα επόμενα χρόνια για να μπορέσουν να επανέλθουν οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;
Αν και θα περίμενε κανείς η απάντηση να δοθεί από την κυβέρνηση, εντούτοις αποστρέφει επιδεικτικά το βλέμμα της σε όσα προαναφέρθηκαν και δεν διστάζει να χαρακτηρίζει αφελείς και επικίνδυνους όσους δείχνουν προσοχή και επισημαίνουν την αναγκαιότητα αξιοποίησής τους. Αν σε όλα αυτά αναζητήστε όλοι εσείς, που διακατέχεστε από την ίδια αφέλεια, απάντηση και στο άλλο αμείλικτο ερώτημα, πότε επιτέλους θα εγείρουμε τις αξιώσεις μας προς την Γερμανία, για την απόδοση των όσων μας οφείλει από τις αποζημιώσεις της Κατοχής, τότε μάλλον θα έχετε αντιληφθεί ότι είμαστε πράγματι αφελείς αν πιστεύουμε ότι αυτός ο τόπος μπορεί να έχει καλύτερη τύχη μ’ αυτούς που βρίσκονται στο τιμόνι της...

Τέλος εποχής…

Ο τρόπος διακυβέρνησης του τόπου την τελευταία διετία υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου και τους πέριξ αυτού κατέδειξε την άμεση ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στις ρίζες του, στην άμεση δημοκρατία. Η πολιτική των διλημμάτων της τελευταίας στιγμής, που σε ωθεί να πιστεύεις ότι όλα αποφασίζονται και εκτελούνται σε καθεστώς μόνιμου εκβιασμού και η απουσία σχεδίου και προοπτικής ανάπτυξης για τον τόπο, εις τρόπον ώστε όλα να επιτάσσονται και επιβάλλονται από εξωχωρικούς παράγοντες, με πάντα πρόθυμο το ντόπιο κυβερνητικό στελεχικό δυναμικό να αποδέχεται και υλοποιεί τις υποδείξεις, ελλείψει θέσεων και αντιπροτάσεων, κατέδειξε την ανάγκη για μια δυναμική αυτοδιάλυση του χρόνια νοσούντος εγχώριου πολιτικού συστήματος. Τα πολυσυλλεκτικά κόμματα μαμούθ, που εξελίχτηκαν σε κόμματα Βαβέλ, φαντάζει περισσότερο από ποτέ σήμερα ότι ανήκουν στο παρελθόν.

Μολαταύτα, κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να φαντάζονται ότι κάτι – γενικά και απροσδιόριστα - μπορεί να γίνει και να αναγεννηθεί. Μακάρι, αλλά φαντάζει εξαιρετικά απίθανο. Επιλέξαμε λίγες από τις πολλές δηλώσεις επιφανών στελεχών του και πεισθήκαμε ότι ο κύκλος του ΠΑΣΟΚ έκλεισε.

Χάρης Καστανίδης: «Η χώρα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση κι εμείς ως ΠΑΣΟΚ χτενιζόμαστε».

Ανδρέας Λοβέρδος: «Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γιώργο Παπανδρέου θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό».

Πάρης Κουκουλόπουλος: «Πέμπτη θέση στις δημοσκοπήσεις και πολύ μας είναι».

Μιχάλης Χρυσοχοίδης: «Δεν είχα διαβάσει το μνημόνιο γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις στο υπουργείο μου...».

Κώστας Σκανδαλίδης: «Υπάρχει κενό ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να εκλέξει άμεσα νέο πρόεδρο».

Χρήστος Παπουτσής: «Δικαιούμαι να αναρωτιέμαι, τι ήταν αυτό που κρατούσε κλειστά τόσο καιρό τα στόματα και ποιες δυνάμεις τα απελευθέρωσαν; Είναι άραγε τόσο αθώοι όλοι;».

Είναι θλιβεροί, δυστυχώς. Κατώτεροι των περιστάσεων, εξουσιολάγνοι, αναξιόπιστοι, λίγοι. Κατάφεραν να παραδώσουν τη χώρα στο μνημόνιο και στο έλεος των δανειστών, να διαλύσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αποδομήσουν τον κοινωνικό ιστό... Ο αγνός κόσμος του ΠΑΣΟΚ, όσοι τέλος πάντων πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενός ισχυρού κεντροαριστερού κόμματος, έχει αγανακτήσει με την απουσία οποιασδήποτε προγραμματικής συζήτησης γύρω από το μέλλον του Κινήματος. Στέκεται αμήχανος παρατηρητής μιας πασαρέλας υποψήφιων προέδρων, οι οποίοι όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν διατυπώσει ούτε μια σοβαρή πρόταση για το πώς θέλουν να είναι το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους. Έτσι, μοιραία, διαπιστώνουμε ότι ο κύκλος έκλεισε με δραματικό τρόπο, όμως η ανατροπή θα έρθει μέσα από την αυτοδιάλυση και το καινούριο.

Μια αυτοδιάλυση, που θα δώσει την ευκαιρία να ξαναφτιαχτεί ο χώρος της κεντροαριστεράς σε νέες βάσεις. Θα μπορέσει ένας ολόκληρος κόσμος, αποδεσμευμένος επιτέλους, να κάνει το απαραίτητο εκείνο βήμα για το καλό της χώρας και του εργαζόμενου λαού. Παράλληλα, θα οδηγηθούν μαζικά στο περιθώριο της ιστορίας μια σειρά στελεχών, που βρήκαν την ευκαιρία, μέσω της πολιτικής, να δουλέψουν για το ατομικό τους συμφέρον – και αυτοί είναι πολλοί, από βουλευτές και υπουργούς μέχρι μεσαία στελέχη, επιτυγχάνοντας την επονομαζόμενη κάθαρση, που οι ίδιοι ευαγγελίζονταν στα λόγια μόνον, ώστε να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας.

Η σύγκρουση κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς, που ορισμένοι έσπευσαν να ενταφιάσουν, αναβιώνει στην Ευρώπη. Το ίδιο θα συμβεί και στην χώρα μας. Μια κυβέρνηση Σαμαρά ή μια κυβέρνηση ΝΔ - ΛΑΟΣ θα καταρρεύσει πιο γρήγορα και με μεγαλύτερο πάταγο από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο κόσμος θα αναζητήσει τότε κεντροαριστερή λύση. Η συγκρότηση του πόλου μιας πολύχρωμης κεντροαριστεράς, συσπειρωμένης γύρω από ένα πρόγραμμα με αριστερό πρόσημο προϋποθέτει την παρουσία μιας ισχυρής Δημοκρατικής Αριστεράς.

Ήδη άρχισαν να δημιουργούνται γέφυρες συνεννόησης και συνεργασίας της πλατιάς μάζας των πολιτών, που στήριζαν το ΠΑΣΟΚ επί τόσες δεκαετίες και τυγχάνουν κεντροαριστερών αντιλήψεων, με την ανερχόμενη ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία έδειξε το τελευταίο διάστημα ότι δεν θέλει να περιχαρακωθεί μόνον στην απαραίτητη διαμαρτυρία, αλλά ενδιαφέρεται και για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα.

Ύστατη προειδοποίηση προς την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ. να διδαχθεί από τα λάθη της αλαζονικής ηγεσίας του ΣΥΝ. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόμματος αυτού οραματίζεται τη μεγάλη Κεντροαριστερά. Οι άλλοι μια μικρή λέσχη με καλούς συντρόφους και ένσημα από τους κομματικούς αγώνες. Θέλουν μια ιστορικοδίαιτη Ανανεωτική Αριστερά. Και κυρίως τη θεωρούν τιμάριό τους! Ωστόσο, έφτασε η ώρα να συζητήσουμε επιτέλους για πολιτικές και όχι για μωροφιλόδοξους πολιτικούς…