Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

"Αλήθειες και ψέματα - Τι δείχνει η απογραφή της κυβερνητικής θητείας της Ν.Δ.;"

Το 2004, σε ομιλία του ο κ.Καραμανλής στη Βουλή, κατά το κλείσιμο της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, έλεγε "ανάμεσα στ' άλλα, η Αξιωματική Αντιπολίτευση έθεσε και το ερώτημα «που θα βρούμε τους πόρους για την κοινωνική πολιτική που σχεδιάζουμε». Εμμέσως πλην σαφώς άφησε να εννοηθεί πως δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στο κοινωνικό κράτος που δεσμευόμαστε, να δημιουργήσουμε.Θα σας διαψεύσουμε. Οι Έλληνες έχουμε μεγαλύτερες δυνατότητες. Η Ελλάδα μπορεί πολύ περισσότερα. Δυνατότητες υπάρχουν. Πόροι μπορεί να βρεθούν. Εκείνο που χρειάζεται είναι απόφαση, σχέδιο, θέληση. Και εμείς έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας. Έχουμε σχέδιο. Έχουμε πρόγραμμα. Έχουμε όραμα για την Ελλάδα του νέου αιώνα. Έχουμε και τη θέληση να προχωρήσουμε. Τη στρατηγική και το σχέδιό μας, τα αναπτύξαμε κατ επανάληψη. Επαναλαμβάνω τρεις λέξεις: «Απογραφή, νοικοκύρεμα, δράση». Γνωρίζουμε πια πολύ καλά ότι η πραγματική κατάσταση της Οικονομίας είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με ό,τι παρουσιάζονταν. Το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος υπερέβησαν, σημαντικά τους αρχικούς στόχους. Η δημοσιονομική διαχείριση, αντί πλεονασμάτων, αφήνει βαρειά κληρονομιά. Έχουμε ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια για το συμμάζεμα και το νοικοκύρεμα. Είμαστε προετοιμασμένοι. Είμαστε αποφασισμένοι. Πόροι μπορεί να εξοικονομηθούν:
- Πρώτον: Από την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης. Στόχος μας είναι να πετύχουμε ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από το 5% του ΑΕΠ.
Κι όμως, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης ήταν 5,6% το 2003 και η Ελλάδα κατείχε την 4η θέση στην Ε.Ε.-27. Σήμερα, ενώ η επίσημη κυβερνητική πρόβλεψη αναφέρεται σε ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 1,1%, στην έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ.Προβόπουλου περιλαμβάνεται η εκτίμηση ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα υποχωρήσει έως το 0,5% και ότι η ανεργία το 2009 θα αυξηθεί ενδεχομένως και πάνω από το 8%. Η πρόβλεψή του για το ρυθμό ανάπτυξης είναι υψηλότερη από εκείνη της Κομισιόν, που προέβλεπε ρυθμό ανάπτυξης 0,2%, αλλά αποτελεί σημαντική επιβράδυνση σε σχέση με το 3,1% το 2008.
- Δεύτερον: Από την πλήρη, την έγκαιρη, την ορθολογική και διαφανή αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω, ούτε ότι χάθηκαν τεράστιοι κοινοτικοί πόροι επειδή δεν ζητήθηκαν από κανένα, ούτε ότι η Χώρα μας δέχθηκε μεγάλα κοινοτικά πρόστιμα για αδιαφανείς διαδικασίες, ούτε τους εξαιρετικά χαμηλούς ρυθμούς απορροφητικότητας.
Κι, όμως, σημαντικά οδικά έργα, ύδρευσης, βιολογικών καθαρισμών, διαχείρισης απορριμμάτων, αλλά και πυροπροστασίας που χρηματοδοτεί το κοινοτικό Ταμείο Συνοχής κινδυνεύουν να μη γίνουν ποτέ. Η συνολική απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων φτάνει στο 59,5 % του συνόλου των δεσμεύσεων (2,6 δισ. ευρώ), όπως προκύπτει από απάντηση της αρμόδιας επιτρόπου για θέματα Περιφερειακής Πολιτικής Danuta Hubner σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σταύρου Αρναουτάκη. Πολύ μεγάλη είναι η καθυστέρηση των έργων Περιβάλλοντος (μόλις 47,2%), ενώ στα έργα του τομέα μεταφορών, η απορροφητικότητα ανέρχεται στο 68,9%. Το μέλλον δεν αναμένεται ιδιαίτερα... ρόδινο: ο φετινός προϋπολογισμός προβλέπει κονδύλι για το Ταμείο Συνοχής μόνο 492 εκατ. ευρώ. Τα έργα του πρέπει να ολοκληρώνονται το πολύ 2 χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης. Ωστόσο, στην πράξη «επιβιώνουν» μέσα στον χρόνο με συνεχείς παρατάσεις. Ομως, για όποιο έργο μείνει στη μέση, θα πρέπει να επιστραφεί στην Ε.Ε. το σύνολο των κονδυλίων που δόθηκαν, ενώ τα λεφτά θα πάνε σε άλλο κράτος. Όσο για τα κοινοτικά πρόστιμα, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ χάνονται κάθε χρόνο σε πρόστιμα, ενώ δεν αξιοποιούνται τα κοινοτικά ταμεία για να εισρεύσουν κεφάλαια που έχει ανάγκη η οικονομία.Για ποιο λόγο; Μα, γιατί η κυβέρνηση δεν θέλει ή δεν μπορεί να οργανώσει στοιχειωδώς το δημόσιο τομέα. Δεν προχωρεί παρά τις επανειλημμένες διακηρύξεις σε μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Κατά τα λοιπά μας βομβαρδίζει με παχιά λόγια. Μόνο που τώρα έπαψε-ευτυχώς-να πείθει
- Τρίτον: Από τη μείωση του δημόσιου χρέους και, κατ επέκταση, τη μείωση των τόκων εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει εύστοχα ότι «ή η χώρα θα φάει το χρέος ή το χρέος τη χώρα». Κι, όμως, το δημόσιο χρέος προβλέπεται να αναρριχηθεί στα 260,7 δις ευρώ, το 2009. Ποσό αστρονομικό που αντιπροσωπεύει το 93,8% του ΑΕΠ και υποχρεώνει την Ελληνική Οικονομία σε διαρκή αφαίμαξη, αφού οι τόκοι και τα χρεολύσια θα επιβαρύνουν τη χώρα με 41,1 δις ευρώ.Με την αναιτιολόγητη σύναψη νέων δανείων στη πρώτη τριετία διακυβέρνησης, η ΝΔ διόγκωσε το Δημόσιο χρέος κατά 68 δις ευρώ. Μόνο το 2008 δανείστηκε 20 δις ευρώ, παραπάνω. Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2009 το ύψος του Δημόσιου χρέους θα ξεπεράσει τα 260,7 δις ευρώ! Εύλογα θα ερωτήσει ο πολίτης. Γιατί; Την τελευταία 20ετία το Δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 191 δις ευρώ. Απ’ αυτά, ιδού η αποκάλυψη, τα 111,3 δις ευρώ ή το 45,8% του ποσού με το οποίο αυξήθηκε το χρέος στην 20ετία οφείλονται στις περιόδους διακυβέρνησης της Χώρας από τη ΝΔ. Ιδιαίτερα η περίοδος 1989-1993 δεν έχει προηγούμενο στην οικονομία της χώρας. Μόλις σε μια τριετία η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, που επίμονα αποσιωπείται στις προσφιλείς αναδρομές της ΝΔ, ύψωσε το Δημόσιο χρέος κατά 35 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Παρέλαβε ο επίτιμος, το ύψος του χρέους το 1989 στο 65,7% του ΑΕΠ και το παρέδωσε το 1993 στο 100,5% του ΑΕΠ! Αντίθετα, στη δεκαετία 1994-2004 μειώθηκε στο μισό από το ύψος ρεκόρ της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, παρά τις αυξημένες Δημόσιες επενδύσεις που απορρόφησαν τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα. Στην Ολυμπιακή τετραετία 2001-2004 το Δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 43 δις ευρώ, δικαιολογημένα, για την αποπεράτωση των έργων. Όμως το γεγονός της αύξησης του Δημοσίου χρέους κατά 45,6 δις ευρώ, στη μετά Ολυμπιακή τετραετία (2005-2008) γεννά απορίες. Γιατί παρά την κατακόρυφη μείωση των Δημοσίων επενδύσεων, την αλματώδη αύξηση της φορολογίας και τις αποκρατικοποιήσεις το Δημόσιο χρέος απογειώθηκε 4 χρόνια μετά.. Οφείλει λοιπόν η ΝΔ να απαντήσει για τη σπατάλη των 5 τελευταίων ετών. Με τις ισχνές επενδύσεις, τη φοροεπιδρομή και την εκποίηση του Δημόσιου πλούτου πώς θα εκλογικευτεί η κατακόρυφη αύξηση του Δημόσιου χρέους; Πώς θα δικαιολογηθούν οι Πρωθυπουργικοί εξορκισμοί για το σπάταλο και διεφθαρμένο Κράτος; Και ακόμη, η προγραμματική δέσμευση για τη «χρηστή διοίκηση» κατά την προεκλογική περίοδο;
Συνολικά, από τα 200 δισεκ. ευρώ που αυξήθηκε το χρέος κατά την τελευταία εικοσαετία, τα 114 δισεκ. ευρώ αυξήθηκαν σε περιόδους διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
- Τέταρτον: Από τη μεσοπρόθεσμη μείωση των αμυντικών δαπανών, που μπορεί να προέλθει, τόσο από την εδραίωση της ειρήνης στην περιοχή μας, όσο και από το σεβασμό του δημόσιου χρήματος, που χάνεται σε αδιαφανείς και ύποπτες μεθοδεύσεις.
Παρότι είναι πασιφανές ότι οι αμυντικές δαπάνες είναι υποχρεωτικές, εντούτοις τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ θα πληρώσουμε για εξοπλισμούς την επόμενη δεκαετία παρά την οικονομική ύφεση και τις δυσοίωνες προβλέψεις.
- Πέμπτον: Από το δραστικό περιορισμό της φοροδιαφυγής, αλλά και της εισφοροδιαφυγής που αποτελεί μεγάλη πληγή για τα Ασφαλιστικά Ταμεία.
Κι, όμως, από το 2004 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Η φοροαποφυγή χρήστηκε νόμιμη και ηθική και έγινε υπουργικό άθλημα. Μειώθηκαν οι φόροι στα υψηλά εισοδήματα και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Καταργήθηκε ο φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Δεν έγινε η παραμικρή πρόοδος στην αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους. Έχουμε ένα κράτος που σπαταλά κάθε χρόνο όλο και περισσότερα, ενώ έχει όλο και λιγότερα έσοδα.Το κράτος δεν μπόρεσε να εισπράξει ούτε τους φόρους που είχε υπολογίσει πάνω στην περιουσία (κυρίως το περίφημο ΕΤΑΚ). Η πραγματική καταστροφή ήταν πάντως στην εξαφάνιση του φόρου στις πωλήσεις (ΦΠΑ), παρά στα πρόσθετα μέτρα-κίνητρα. Το δημόσιο ταμείο έλαβε μόλις 5% περισσότερα από το προηγούμενο έτος, με τη φοροδιαφυγή να εκθέτει και τη χώρα (αφού μέρος του ΦΠΑ «επιστρέφει» στα κοινοτικά ταμεία) και όσους πολίτες έχουν την ανάγκη του κράτους. Η εικόνα χειροτερεύει επειδή οι δαπάνες αυξήθηκαν ασταμάτητα και το 2008 με ρυθμό 13% έναντι αύξησης 11% για το 2007. Ο ρυθμός κρατικής σπατάλης έχει γίνει ασυγκράτητος. Αμοιβές προσωπικού που προπορεύονται κατά 10,3%, επιχορηγήσεις στα ταμεία ασφάλισης που μεγαλώνουν κατά σχεδόν 20%.
- Έκτον: Από τη δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, που συνεπάγεται σοβαρότατο κόστος για το Δημόσιο, αποτελεί εμπόδιο στην επενδυτική δραστηριότητα και προκαλεί καθημερινή ταλαιπωρία στους πολίτες.
Κι, όμως, η γραφειοκρατία εξακολουθεί να βασιλεύει και τους πολίτες να δυναστεύει. Σε ομιλία του κ.Καραμανλή στη Βουλή, κατά τη συζήτηση επί της πρότασης νόμου της Ν.Δ.για τη διαφάνεια δήλωσε αυτολεξεί ότι "Απόλυτα αξιόπιστη Έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας υπογράμμιζε ότι η διαφθορά και η γραφειοκρατία στοιχίζουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα περίπου 10 δισ. ευρώ (3,5 τρις δραχμές).Έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, που σημειωτέον ζητήθηκε από την ίδια την Κυβέρνηση, στηλίτευε φαινόμενα αδιαφάνειας και παραβίασης της νομιμότητας. Ανάλογα φαινόμενα επισημαίνονται κάθε χρόνο από το Ελεγκτικό Συνέδριο".
- Έβδομον: Από τη συγκράτηση της αύξησης των καταναλωτικών δαπανών του Δημοσίου. Από την αντιμετώπιση της κακοδιοίκησης, και της κρατικής σπατάλης. Από τη δυναμική σύγκρουση με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Οι βασικές αιτίες της αύξησης των πρωτογενών δαπανών συνδέονται κατά κύριο λόγο με την κρατική σπατάλη και την αδιαφανή διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Συνδέονται με το χάος και την αδιαφάνεια που επικρατεί στο τομέα των κρατικών προμηθειών. Συνδέονται με τις εγγυήσεις του δημοσίου που χορηγούνται αφειδώς σε εταιρείες και οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, καταπίπτουν και επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Συνδέονται με την κρυφή δημοσιονομική διαχείριση μέσα από ειδικούς λογαριασμούς. Οι πρακτικές αυτές δεν χωρούν στη Νέα Εποχή. Οι πρακτικές αυτές δεν υιοθετούνται από τη Νέα Διακυβέρνηση.
Κι, όμως, η διαχείριση των δημόσιων οικονομικών απέτυχε. Η σπατάλη του κράτους αυξήθηκε χωρίς καμιά ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώθηκαν από 18% του ΑΕΠ το 2003 στο 20% το 2008. Τα έσοδα κατέρρευσαν. Οι καταγεγραμμένες απώλειες εσόδων από ΦΠΑ το 2005 ήταν 3 δισεκ. ευρώ και για το 2007 εκτιμάται ότι ξεπέρασαν τα 4 δισεκ. ευρώ. Οι λογιστικές αλχημείες και οι μαύρες τρύπες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας το 2007 ανήλθε στο 3,5% του ΑΕΠ έναντι προϋπολογισθέντος ελλείμματος 2,2%. Στην περίπτωση της δημοσιονομικής απογραφής μπορούμε τώρα να παραδεχθούμε μεταξύ μας ότι ποτέ τόσο λίγοι δεν κορόιδεψαν τόσους πολλούς – κρατώντας ίσως για μοναδική παρηγοριά μας ότι, ευτυχώς, η μηχανή που στήθηκε δεν κράτησε τόσον πολύ καιρό. Πολλούς μήνες πριν από τις νικηφόρες εκλογές του 2004 η Ν.Δ. είχε επεξεργαστεί ένα χαμηλής πολιτικής νοημοσύνης τέχνασμα, που όμως στις κάλπες αποδείχθηκε εξαιρετικά αποδοτικό. Αντιμέτωπη με έναν επίφοβο όγκο υποσχέσεων που σκόρπισε με τη σέσουλα ο σημερινός πρωθυπουργός στο εκλογικό σώμα, επινόησε το τέχνασμα της απογραφής, ώστε και η πίτα της αξιοπιστίας της νέας κυβέρνησης να μείνει ολάκερη και ο σκύλος – δηλαδή ο λαός – «αχόρταγος» και χωρίς πολλές διαμαρτυρίες. Εκτός από την παράταση της λιτότητας επ’ αόριστον και την ξεγυρισμένη διεθνή ξεφτίλα που εισπράξαμε ως χώρα, το μέλλον είναι γεμάτο έξοδα, αφού ως συνέπειά της η Ελλάδα εισπράττει εφεξής μειωμένους πόρους από τα Ταμεία Συνοχής, καθώς, χάρη και στις ιερόδουλες, λογίζεται πλέον... οικονομική υπερδύναμη!
Τελικά, επί θητείας της Ν.Δ. στην διακυβέρνηση της χώρας η Ελλάδα παίζει κορώνα γράμματα όσα πέτυχε και όσα κατέκτησε με κόπους και θυσίες την τελευταία δεκαετία. Ποιός είναι αυτός που θα συνέχιζε να χειροκροτεί την καταρρέουσα κυβέρνηση, όταν γνωρίζει, πλέον, ότι το φως στην άκρη του τούνελ δεν είναι η ποθούμενη έξοδος από τα προβλήματά μας, αλλά το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας... Φτάνει πιά!!

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

“Oι πανανθρώπινοι συμβολισμοί του Σταυρού”


Κάθε φορά που εισερχόμαστε στην Μεγάλη Εβδομάδα αναδιπλώνεται συνειρμικά στη μνήμη μας η πορεία της Θείου δράματος, που ξεκινά από την σύλληψη του Ιησού, την βιαία προσαγωγή του σε δίκη, την άδικη καταδίκη του σε θάνατο, ως επικύρωση της καθοδηγούμενης από το παντοδύναμο Εκκλησιαστικό Ιερατείο της εποχής λαϊκής “απαίτησης”, παρότι από τη σύντομη ακροαματική διαδικασία δεν προέκυψε ο,τιδήποτε επιβαρυντικό σε βάρος του, τον μετέπειτα ευτελισμό του και την κορύφωσή του μέσω της σταυρώσεώς του, της καθόδου του στον Άδη και την ακολουθούμενη Ανάστασή του. Το κορυφαίο, όμως, σύμβολο της περιόδου αυτής είναι ο ίδιος ο σταυρός, ο οποίος αποτελεί στη πραγματικότητα όχι ένα απλό χριστιανικό σύμβολο, που συμβολίζει το μαρτύριο του Χριστού, την εξιλέωση και λύτρωση, αλλά ένα αληθινά πανανθρώπινο σύμβολο, αρχαιότερο ακόμα και του κύκλου. Ελάτε, λοιπόν, να κάνουμε μαζί μια νοερή περιπλάνηση στα ενδιαφέροντα δαιδαλώδη μονοπάτια της ιστορίας, για να δούμε το τι συμβόλιζε, πού και από πότε… Τις πρώτες εικόνες σταυρού τις συναντάμε σε σπηλιές της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, που χρονολογούνται την Λίθινη εποχή. Αργότερα, με την εμφάνιση των πρώτων -πρωτόγονων ακόμα - οργανωμένων κοινωνιών και θρησκειών, ο σταυρός έκανε την εμφάνισή του παγκοσμίως, σε κάθε περιοχή του πλανήτη μας, συμβολίζοντας τους εκάστοτε τοπικούς Θεούς. Κοσμούσε και κοσμεί μέχρι σήμερα ναούς ανά την υφήλιο και οι παραλλαγές του έφτασαν τις αρκετές δεκάδες. Στην Αίγυπτο αναγνωρίζουμε το Ανχ, τον θείο κόμπο της ένωσης των αρσενικών και θηλυκών στοιχείων. Σύμβολο ζωής και αθανασίας. Στη Βαβυλώνα, έναν από τους αρχαιότερους γνωστούς πολιτισμούς, ο σταυρός απεικονίζονταν μαζί με την ημισέληνο, για να συμβολίζει τη Σεληνιακή Θεά. Χωρίς την ημισέληνο, συμβόλιζε τον Ηλιακό Θεό και ο αναμενόμενος Βαβυλώνιος Μεσσίας έφερε πολλούς σταυρούς στο μέτωπό του. Στην αρχαία Ασσυρία, ο ισοσκελής σταυρός, επίσης, ταυτιζόταν με τον Ηλιακό Θεό και συμβόλιζε τις 4 κατευθύνσεις του ορίζοντα, όπου λάμπουν οι αχτίδες του. Αγάλματα Ασσύριων Βασιλέων που βρέθηκαν, φέρουν εγχάρακτα κοσμήματα με σταυρούς στο λαιμό, προφανώς για να τονιστεί η ευγενική τους τάξη αλλά και να τονισθεί η Θεϊκή προστασία και εύνοια που κατείχαν, κατά τις τότε πεποιθήσεις. Στη Φοινίκη και πάλι σχετίζονταν με τις Ηλιακές Θεότητες. Σε τάφους που βρέθηκαν στην περιοχή, υπήρχαν κεραμικά με εγχάρακτο τον σταυρό και οι νεκροί φορούσαν για σκουλαρίκια σταυρούς, προφανώς για προστασία της ψυχής και ευχή για την αθανασία της. Ακόμα και στα βάθη της Αφρικής, συναντάμε το σταυρό, ως σύμβολο της Μεγάλης Μητέρας Θεάς που γέννησε τον Κόσμο. Οι έγκυες γυναίκες τον φορούσαν στον λαιμό, πιστεύοντας ότι έτσι η Μεγάλη Μητέρα θα τις προστατεύσει κατά τον τοκετό και θα εξασφαλίσει μια καλή γέννα. Στην Ινδία, ο σταυρός έκανε την εμφάνισή του έντονα μέσα στον Ινδουισμό (που χρονολογείται περίπου το 5.000 π.Χ.), συμβολίζοντας τον ιερό ποταμό Γάγγη και τον Θεό Βισνού, που είναι ο ένας από τους τρεις σημαντικότερους Ινδούς Θεούς - της Θείας Τριάδας που εκφράζει τον Ένα Υπέρτατο Θεό. Ο κάθετος άξονας, του απλού ισοσκελή σταυρού, συμβολίζει τη Θεϊκή κατάσταση, ενώ ο οριζόντιος άξονας την υλική/κοσμική κατάσταση. Το κέντρο συμβολίζει τον σοφό άνθρωπο, που ισορροπεί ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο καταστάσεις. Πολλοί πιστοί Ινδουιστές φέρουν ζωγραφισμένο σταυρό στο μέτωπό τους, ως σύμβολο της πίστης τους. Αυτή η παράδοση διείσδυσε και στον Βουδισμό. Στον Βουδισμό (που χρονολογείται από το 500 π.Χ.), είναι ο άξονας του Τροχού. Ο Τροχός είναι η Ηλιακή, Θεϊκή προστασία, δημιουργία και εξουσία και ο σταυρός είναι ο Θείος Νόμος, που στηρίζει τον Κύκλο της Ύπαρξης. Το κινέζικο ιδεόγραμμα για τη Γη, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα, είναι ένας ισοσκελής σταυρός μέσα σε τετράγωνο και συμβολίζει την ένωση του Ουρανού με τη Γη. Στην αρχαία Ρώμη, οι παρθένες ιέρειες της Θεάς Vesta (η ελληνίδα Εστία), που ορκίζονταν ισόβια αγνότητα, με τιμωρία να θαφτούν ζωντανές εάν καταπατούσαν τον όρκο τους, φορούσαν σταυρό στο λαιμό τους. Επιπλέον, σε ρωμαϊκά νομίσματα που βρέθηκαν, αναπαριστάται ο Ηλιακός Θεός Απόλλωνας να κρατά σαν σκήπτρο έναν σταυρό. Την εποχή του χαλκού, έχουμε πάμπολλα ευρήματα που φέρουν το σύμβολο του σταυρού, κυρίως από την περιοχή της Γαλατίας. Κοσμήματα, κεραμικά, στολίζονται με το σταυρό, κι ένα άγαλμα που βρέθηκε του Θεού Σούκελου, φαίνεται να φορά μανδύα με σταυρούς. Στους αρχαίους πολιτισμούς της Κεντρικής Αμερικής, ο σταυρός εμφανίζεται ως σύμβολο του Θεού Τιάλοκ, Φύλακα των Κοσμικών Νερών και του Θεού Κουετζακοάτλ, του Φτερωτού Όφι, Φύλακα των Ανέμων. Οι Ινδιάνοι της περιοχής χρησιμοποιούσαν τον σταυρό ως σύμβολο των 4 ανέμων και των όσων αντιπροσώπευε ο καθένας: Ο ανατολικός άνεμος είναι η πηγή της ζωής και της αγάπης. Ο δυτικός άνεμος είναι ο απαλός άνεμος που βοηθά στην έξοδο προς το άγνωστο και λεγόταν επίσης ότι «έρχεται από την γη των πνευμάτων». Ο βόρειος άνεμος είναι η δύναμη και η νόηση. Ο νότιος άνεμος είναι το πάθος, η φωτιά που ζεσταίνει, αλλά καταστρέφει. Το κέντρο του σταυρού είναι η γη και ο άνθρωπος. Είναι το σημείο όπου οι 4 δυνάμεις συναντιούνται, αντικρούονται εξουδετερώνοντας η μια την άλλη και ισορροπούν. Οι Σαμάνοι (οι σοφοί της φυλής), συσχέτιζαν το σταυρό με το Δέντρο της Ζωής και τον χάρασσαν μονάχα πάνω σε ξύλο. Την ίδια παράδοση συναντάμε και στους Γότθους, που χάρασσαν σταυρούς πάνω στα πεσμένα δέντρα, πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορέσει να επιβιώσει το πνεύμα του δέντρου μέσα στο χάραγμα. Για τους Κέλτες είναι σύμβολο ζωής και του φαλλού. Μέχρι και τις μέρες μας στην Σκωτία, φτιάχνονται σταυροί από ξύλο σορβιάς και κρεμιούνται στις ουρές των ζώων με πορφυρή κλωστή, για προστασία από τη κακή μαγεία και τα δαιμόνια. Πρόκειται για επιβίωση αρχαιότατου Κέλτικου εθίμου, της μεγάλης εορτής την ημέρα πριν την Πρωτομαγιά (Beltane). Στην αρχαία Ελλάδα σχετιζόταν (μεταξύ άλλων) με τον Βάκχο και τον Απόλλωνα και για τους Γνωστικούς συμβόλιζε την ισορροπία της τελειότητας. Σε σφραγιδόλιθο που βρέθηκε και χρονολογείται περίπου στα τέλη του 2ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ., εμφανίζεται εγχάρακτος ένας σταυρωμένος άνθρωπος, που κάνει το σύμβολο ακόμα πιο παράξενο και αινιγματικό... Ακουμπά πάνω σ’ ένα V, έχει στην κορυφή του σταυρού την ημισέληνο και πιο πάνω εμφανίζονται 7 αστέρια σαν σταυροί. Γνωρίζοντας ότι εκείνη την εποχή επεκτεινόταν με γοργούς ρυθμούς ο Χριστιανισμός, αυτό το εύρημα δεν θα μας εντυπωσίαζε. Αυτό όμως που το κάνει να ξεχωρίζει, είναι ότι φέρει εγχάρακτες τις λέξεις «ΟΡΦΕΥΣ ΒΑΚΧΙΚΟΣ». Στους πρώτους αιώνες της εμφάνισης του Χριστιανισμού, κάποια Γνωστικά Χριστιανικά ρεύματα ταύτισαν τον Χριστό με τον Ορφέα. Ο Σταυρωμένος Ορφέας, ίσως υπενθύμιζε αυτήν την ομοιότητα, ενώνοντας παλαιότερα και νεότερα σύμβολα. Όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σχέση των ονομάτων Βάκχος (ή αλλιώς ‘Ίακχος’) και Ιησούς: στα Εβραϊκά, ο Βάκχος/Ίακχος είναι JEHSU, το οποίο προφέρεται «Ιεσού». Στους Φοίνικες και Κανααϊτες μεταφέρεται απλά ως ΙΗS, δηλαδή για τους Έλληνες ΙΗΣ, και ολόκληρο κατευθείαν από τους Εβραίους «ΙΗΣΟΥ».
Τέλος, ο Ελληνικός Σταυρός, ο οποίος αναπαριστάται ως ένας απλός ισοσκελής και όρθιος σταυρός, θεωρείται η μια από τις 3 αρχαιότερες μορφές σταυρού (μαζί με τον Πλάγιο Σταυρό και τον Ηλιακό Σταυρό). Συμβολίζει τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (γη, νερό, αέρας, φωτιά) σε ισορροπία και σταθερότητα. Κατ’ επέκταση, συμβολίζει την αρμονία της φύσης. Συμβολίζει, επίσης, τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Τέλος, συμβολίζει την σχέση του Θείου (κάθετος άξονας) με τον Κόσμο (οριζόντιος άξονας). Αργότερα στον Χριστιανισμό, ο απλός ισοσκελής σταυρός συμβόλισε τους 4 Ευαγγελιστές. Περαιτέρω, επειδή μπορεί να διαχωριστεί σε 13 κύβους, συμβολίζει τους 12 αποστόλους και ο κύβος του κέντρου, τον Χριστό.
Συμπερασματικά, βλέπουμε ότι όσο ο άνθρωπος “ωρίμαζε” πνευματικά ανά τους αιώνες, ανέλυσε το σύμβολο του σταυρού περισσότερο και το συνέδεσε με ανώτερες φιλοσοφικές και θεολογικές έννοιες: ο κάθετος άξονας σχετίστηκε με τον Ουρανό, το πνευματισμό, τη δύναμη και το αρσενικό στοιχείο. Ο οριζόντιος άξονας σχετίστηκε με τη Γη, την ευαισθησία, τη λογική και το θηλυκό στοιχείο. Έγινε το σύμβολο της ζωής, της γονιμότητας, της αθανασίας, των 4 εποχών του χρόνου, των 4 στοιχείων της φύσης, των 4 ανέμων και των 4 κατευθύνσεων του ορίζοντα, της ισορροπίας μεταξύ ύλης και πνεύματος, της δυαδικότητας της φύσης και της αρμονικής ένωσης των αντίθετων (αλλά όχι αντίπαλων) Δυνάμεων, αλλά και της δημιουργίας, όπως στον Εβραϊσμό μέχρι και σήμερα, που ο σταυρός με 6 ακτίνες συμβολίζει τις 6 μέρες της Δημιουργίας του Κόσμου από τον Θεό.
Όπως και να’ χει, λοιπόν, ο σταυρός πάντοτε αποτελούσε σύμβολο υπέρτατης αξίας, παρότι για τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους μισθωτούς, αλλά και τους μικρομεσαίους αυτής της χώρας κατά το μάλλον συμβολίζει τις σημερινές συνθήκες της ζωής τους… Καλή Ανάσταση!!

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

“Λιθοβολισμός της Ασυλίας ή διά της Ασυλίας;”

Με αφορμή το νέο κύκλο συζητήσεων που ξεκίνησαν στη χώρα μας για την κατάργηση ή μη ή την τροποποίηση του υφιστάμενου καθεστώτος λειτουργίας του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά και της βουλευτικής ασυλίας, κρίθηκε σκόπιμο να φωτιστούν κάποιες ενδιαφέρουσες πτυχές τους, για να μπορούμε όλοι μας να κατανοήσουμε το τι πραγματικά συμβαίνει.
1.- ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ: Θεσπίστηκε μετά τη Χούντα, όταν οι μνήμες της δικτατορίας ήταν νωπές, για να εμποδίσει την καταστολή των φοιτητικών κινημάτων εντός των τειχών των Σχολών και να προστατεύσει τη διακίνηση των ιδεών στους χώρους διδασκαλίας.
Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, το άσυλο προστατεύει ιδέες και όχι εγκληματικές πράξεις. Ακόμη κι όταν τα εγκλήματα συντελούνται στο όνομα των οποιωνδήποτε ιδεών, δεν καλύπτονται από καμιά ασυλία. Άρα, λοιπόν, δεν ευθύνεται ούτε το άσυλο, το οποίο “λιθοβολείται” λεκτικά κατά καιρούς, ούτε η περί αυτού νομοθεσία για τη δυσφήμιση και την αποδυνάμωσή του, αλλά αντίθετα, η συστηματική μη εφαρμογή αυτής της νομοθεσίας, με ευθύνη των δικαστικών και αστυνομικών αρχών.
Σε καμιά σοβαρή χώρα κανένα άσυλο δεν εμποδίζει την αστυνομία να προστατεύει τα καταστήματα από τις καταστροφές και τα αυτοκίνητα από τους πυρπολισμούς, στο κέντρο των πόλεων!! Η εισαγγελική παρέμβαση με την οποία η αστυνομία θα εντέλλεται να προετοιμάσει σχέδια εισβολής σε ένα πανεπιστήμιο, στην περίπτωση που συμβούν κακουργηματικές πράξεις, είναι και νομικά ορθή, αλλά και ηθικά αναγκαία, παρότι δεν λείπουν και τα παράδοξα, λόγω άγνοιας ή ημιμάθειας, να εκδηλώνονται αντιδράσεις σε τέτοιες περιπτώσεις που η αστυνομία καλείται να πράξει το αυτονόητο, δηλαδή την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, αλλά και την προστασία των ιδιωτικών περιουσιών.
Η σχετική νομοθετική τροπολογία, που ετοίμασε η κυβέρνηση, παραβιάζει ανοικτές πύλες, αφού υφίσταται η νομοθεσία για την προάσπιση της περιουσίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, των ιδιωτικών περιουσιών, αλλά και της ανθρώπινης ζωής και δεν απαιτούνται νέα νομοθετήματα, απεναντίας θέλει να καλύψει τις δικές της ανεπάρκειες στην προάσπιση της δημόσιας ασφάλειας, αφήνοντας παράλληλα ανοικτή κερκόπορτα για την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, που δεν έχει σχέση με εγκληματικές ενέργειες, αλλά με ιδέες, διάκριση που δεν φαίνεται ή δεν θέλει να κατανοήσει...
2.- ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ: Όλα τα δημοκρατικώς οργανωμένα κράτη προβλέπουν τον θεσμό της βουλευτικής ασυλίας, που αποβλέπει στην απεριόριστη ελευθερία, με την οποία πρέπει να ασκούν τα καθήκοντά τους οι εκπρόσωποι του έθνους, αλλά και στην εξουδετέρωση των μεθοδευμένων ποινικοποιήσεων της πολιτικής μας ζωής.
Ειδικότερα στη χώρα μας, που η πολιτική της ζωή συχνά - πυκνά γίνεται έντονα τρικυμιώδης, με αποτέλεσμα τη συχνή διαταραχή της ομαλής λειτουργίας της, η βουλευτική ασυλία, η οποία περιλαμβάνει το “ανεύθυνο”, το οποίο αποσκοπεί στην προστασία του βουλευτή ως προς τις πολιτικές του ιδιότητες και το “ακαταδίωκτο”, το οποίο προασπίζει την προσωπική του κατάσταση, είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη.
Συγκεκριμένα, το ανεύθυνο του βουλευτή προσδιορίζεται στο άρθρο 61 του Συντάγματος, το οποίο και ορίζει ότι «ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων». Ο μόνος περιορισμός που μπορεί να υποστεί ο βουλευτής, όσον αφορά τη διατύπωση της πολιτικής του έκφρασης, σχετίζεται με τη διάπραξη συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος κάποιου (άρθρο 61 § 2 Σ).
Το ακαταδίωκτο του βουλευτή, το οποίο προσδιορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 62 του Συντάγματος ορίζει ότι «όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος» και αναφέρεται σε αξιόποινες πράξεις, τις οποίες τελεί ο βουλευτής ακόμη και στην προσωπική ή ιδιωτική του ζωή και αφορά την οποιαδήποτε ποινική δίωξη, ανάκριση ή προανάκριση, προκαταρκτική εξέταση και φυσικό περιορισμό, προφυλάκιση ή και εκδίκαση υποθέσεως ενός βουλευτή στα ποινικά δικαστήρια.
Όμως, η βουλευτική ασυλία δεν μπορεί να εξασφαλίζει γενικώς και αορίστως το ακαταδίωκτο στους βουλευτές από κραυγαλέα αδικήματα που δεν έχουν σχέση με τα εν στενή εννοία κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα. Σήμερα, η ασυλία έχει καταντήσει να είναι συνώνυμο, πρόσχημα και χρυσή πανοπλία της προσωπικής ασυδοσίας και μέσο υπεροπλίας, αλλά και επίδειξης αδιαφορίας και δύναμης έναντι των ευαισθησιών του ελληνικού λαού.
Η πρακτική της Βουλής αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο που μπορεί να εντοπιστεί σε ανώτερο θεσμικό όργανο. Προσβάλλει τις βασικές αρχές της ισονομίας, της ισοπολιτείας και της ισότητας. Δημιουργεί οιονεί ατιμωρησία για μια κατηγορία πολιτών. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Βουλής, από το 1974 μέχρι και το 2005 είχαν υποβληθεί συνολικά 808 αιτήσεις άρσης της ασυλίας (οι πιο πολλές, 172, την περίοδο 1990-1993 της κυβέρνησης Μητσοτάκη). Από αυτές συζητήθηκαν στην ολομέλεια της Βουλής οι 581 αιτήσεις και έγιναν δεκτές μόνον οι 10 (!!) και ήρθη (με το ζόρι και λόγω της δημοσιότητας που είχε πάρει η υπόθεσή τους), η ασυλία μόνο σε 5 βουλευτές!!
Δικαιολογημένα, λοιπόν, σκανδαλίζεται και αγανακτεί η κοινή γνώμη, όσο βλέπει να πληθαίνουν απαράδεκτα και προκλητικά φαινόμενα ασυδοσίας με πρόσχημα τη βουλευτική ασυλία, τα οποία όχι απλά επιβαρύνουν την πολιτική ζωή, αλλά “λιθοβολούν” την ίδια την δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και την σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και πολιτικών κομμάτων, όπως δικαιολογημένα και ο ίδιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε πρόσφατα από το βήμα της βουλής την κυβέρνηση της Ν.Δ., λέγοντας "Είστε το παράδειγμα της ανομίας. Εσείς κάνετε την ανομία πολιτικό ιδεολόγημα. Είστε εσείς που καταρρακώσατε κάθε θεσμό αξιοπιστίας και διαφάνειας. Προτείναμε να σταματήσουμε τα φαινόμενα της διαφθοράς, της σπατάλης, δεν το θελήσατε δεν το τολμήσατε γιατί βρίσκεται η κυβέρνηση σας σε ομηρία, γιατί η κυβέρνηση είναι αυτή που παράγει τη διαφθορά την ανομία του ελληνικού κράτους".
Ήδη, με δεδομένο ότι η τακτική που ακολουθούσε και ακολουθεί η κυβέρνηση που καταρρέει οδηγεί τον προσεχή Ιούνιο σε παραγραφή τις όποιες ευθύνες υπάρχουν σε μια σειρά σκανδάλων που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, το ΠΑΣΟΚ δήλωσε ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν, έτσι ώστε την περίοδο που μας απομένει, να έρθουν οι υποθέσεις που εκκρεμούν στη Βουλή και να συζητηθούν για να αναδειχθούν οι όποιες ευθύνες. Στο πλαίσιο αυτό, επανέφερε την πρόταση που είχε κάνει στο παρελθόν - και απερρίφθη από τη Νέα Δημοκρατία - για Εξεταστική Επιτροπή για την υπόθεση της SIEMENS. Στο πλαίσιο αυτό ζήτησε να επανεξεταστούν και όλες οι θεσμικές δυνατότητες, για να επανέλθουν στο προσκήνιο τα σκάνδαλα των δομημένων ομολόγων, των υποκλοπών, της Μ.Βατοπαιδίου και της εξαγοράς της εταιρείας «Γερμανός» από την Cosmote.
Αυτό που ενδιαφέρει σε όλες τις υποθέσεις των σκανδάλων είναι να λάμψει η αλήθεια, να καταλογιστούν οι ευθύνες, όπου υπάρχουν, και να τιμωρηθούν οι ένοχοι, όποιοι και αν είναι και από όπου κι αν προέρχονται. Άλλωστε, «για τον πολιτικό κόσμο τα ψέματα τελειώσανε. Είτε θα δράσουμε, είτε θα μας πάρει ο κόσμος με τις πέτρες», (Γ. Παπανδρέου, συνέντευξη τύπου, 26/6/2008) δήλωση η οποία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ…

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

“Μέτρο και Μετριότητες”

Κατά δυστυχή συγκυρία την τελευταία κυρίως δεκαετία βιώνουμε παγκοσμίως, μετά την κατάρρευση των ιδεολογιών, και την μετά Ηγετών εποχή, διαπίστωση η οποία προκαλεί θλίψη σ’ εκείνον που θα επιχειρήσει να αξιολογήσει τις μετριότητες που κυριαρχούν σήμερα στο παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι.
Αναμφίβολα γεννιούνται ερωτήματα τόσο για την ποιότητα των σημερινών ηγετικών στελεχών, όσο και για την ίδια την εκλογική βάση, η οποία προτείνει, εκλέγει και αποδέχεται ως αρχηγό τους, αλλά και ως εκπροσώπους τους, άτομα με διαμορφωμένο το προφίλ τους, όχι από τα έργα και τις ημέρες τους, αλλά χάριν των τεχνικών δυνατοτήτων των ΜΜΕ και της στοχευμένης διοχέτευσης, μέσω των μηχανισμών τους, ‘’ασφαλών πληροφοριών'' επί σκοπώ την δημιουργία περιρρέουσας θετικής γι’ αυτούς ατμόσφαιρας, αρκετοί από τους οποίους είναι απορίας άξιο εάν θα μπορούσαν να σταθούν, ως βιοπαλαιστές, στον οξύτατο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς.
Άλλωστε, γνωστό είναι ότι η μακροχρόνια ανεξέλεγκτη και ιδιοτελής άσκηση της Εξουσίας παρέχει τις προϋποθέσεις για την μετατροπή των κομμάτων σε καταφύγιο μετριοτήτων και φυτώριο συμφεροντολόγων, η οποία με τη σειρά της προκαλεί όχι μόνον την απαξία της πολιτικής, αλλά και την αποστροφή των πολιτών από τα κόμματα, αποστροφή η οποία, περαιτέρω, ανατροφοδοτεί τον ίδιο φαύλο κύκλο της κάρπωσης της Εξουσίας από τους ίδιους και τους ίδιους ή από τους ‘’άξιους’’ απογόνους τους, έτσι ώστε τα κόμματα και η επιδιωκόμενη κατάληψη της εξουσίας να φαντάζει κλειστή υπόθεση κάποιας συντεχνίας και όχι υπόθεση όλων των πολιτών.
Μολαταύτα, πρόθεση του παρόντος άρθρου δεν είναι η αξιολόγηση των πολιτικών, για την αξιολόγηση των οποίων σίγουρα έχει βαρύνουσα αξία η δική σας γνώμη, αλλά να αναδείξει τα προβλήματα που ανακύπτουν από τον εθελότυφλο πολίτη. Γιατί εκεί είναι το ζητούμενο. Ουδείς, σε μια δημοκρατία, μπορεί να επιβληθεί στους πολλούς με τη βία. Άρα, το εάν κυριαρχούν οι μετριότητες, τούτο εν πολλοίς οφείλεται σ’αυτούς που είτε αποδέχονται να αποτελούν μέλος του καθοδηγούμενου ‘’ποιμνίου’’, είτε θεωρούν ότι ανήκουν στο κυρίαρχο εκλογικό σώμα, υπό την έννοια ότι αξιολογούν τον εαυτό τους ως υπεύθυνο και συνειδητό πολίτη.
Άραγε, έχετε σκεφτεί ποιος μπορεί να ευθύνεται (αν ευθύνεται) για την απίστευτη ψυχολογική καταπίεση που δέχεται ένας λαός, που πεινά, που ζει μέσα στη φτώχεια, στην αναξιοκρατία, την διαπλοκή, τα σκάνδαλα, την ανεργία, την ακρίβεια, που έχασε τις ελπίδες του, ένας λαός που ζει καθημερινά μέσα στο στρες, το άγχος, την οργή και χωρίς όραμα;
Αντί απαντήσεων, παραθέτω απόσπασμα από την συνέντευξη που δόθηκε από τον Kορνήλιο Kαστοριάδη (έναν από τους πιο αξιόλογους νέους έλληνες φιλοσόφους, για τους μη γνωρίζοντες) στο δημοσιογράφο κ. Γιώργο Xατζηβασίλη στην ελληνόφωνη εφημερίδας του Σίδνεϋ, ‘’O Kόσμος’’, κατά την επίσκεψη του φιλοσόφου στην Aυστραλία, η οποία δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 23ης Aυγούστου 1991:
«- O λαός, όμως, θέλει ένα όραμα, ένα στόχο. Tι όραμα μπορούμε να δώσουμε στο λαό;
- Εγώ νομίζω ότι το κεντρικό σημείο αυτού του στόχου, του οράματος όπως λέτε, είναι μια κοινωνία, που είναι ελεύθερη με την έννοια ότι και το κοινωνικό σύνολο πραγματικά ασκεί την εξουσία και όχι μια ολιγαρχία· μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό σύνολο ο καθένας είναι αυτόνομος όσο είναι δυνατόν, δεδομένου ότι είμαστε κοινωνικά όντα και δεν μπορεί να κάνει ο καθένας φυσικά ό,τι του κατεβαίνει. Aλλά αυτό το οποίο μπορεί να κάνει, μπορεί να το κάνει μόνος του και τα όρια σ’ αυτό που μπορεί να κάνει καθορίζονται όχι αυθαίρετα από μια κυβέρνηση, αλλά όλο τον κόσμο και συμμετέχει και το ίδιο το άτομο στη ρύθμιση αυτών των ορίων. Aυτό είναι το βασικό όραμα και αυτό το όραμα πρέπει να συνοδεύεται από ένα άλλο, που ίσως είναι πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτό, ότι πρέπει να εκθρονίσουμε από την οικονομία την παραγωγή και την κατανάλωση από την κεντρική θέση που έχουν σήμερα. Όσο οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο σκοπός της ζωής είναι σήμερα να αποκτήσουν μια καινούρια έγχρωμη τηλεόραση του χρόνου, δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Γιατί ουδέποτε θα ενδιαφερθούν πραγματικά για τα κοινά, καθένας θα προσπαθήσει, όπως λένε στα σύγχρονα ελληνικά, «να τα πιάσει» όσο γίνεται περισσότερο και αυτό είναι όλο. Aυτή η πορεία είναι όχι μόνο ανάξια των ανθρώπινων όντων, αλλά είναι και παράλογη και οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη. Δεν μπορεί να εξακολουθήσει αυτή η κατάσταση και, αν εξακολουθήσει, πρέπει να σκεφθεί κανείς ολόκληρο τον πλανήτη και όχι μόνο το ένα έβδομο του πληθυσμού της γης που ζει σ’ αυτές τις συνθήκες. Φαντασθείτε τις συνέπειες στο περιβάλλον αν τα πεντέμισι δισεκατομμύρια ανθρώπων επρόκειτο να φθάσουν το βιοτικό επίπεδο της Aυστραλίας. Eίναι ένας εφιάλτης και, από την άλλη μεριά, πώς μπορείς να τα αφήσεις στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα; Συνεπώς χρειάζεται μια βασική αλλαγή στο τι οι άνθρωποι θεωρούν άξιο, τι θεωρούν σημαντικό και τι θεωρούν σκοπό της ζωής τους, για να μπορέσει να γίνει μια πραγματική αλλαγή.
- Άς μιλήσουμε τώρα για την Ελλάδα μετά το 1993. Πιστεύετε ότι θα μπορέσει να διατηρήσει την οντότητά της ή θα «πνιγεί» στην ευρωπαϊκή παλίρροια;
- Eγώ φοβάμαι ότι η Eλλάδα ήδη έχει χάσει την οντότητά της. Πηγαίνω στην Eλλάδα κάθε καλοκαίρι για δυο μήνες και μπορώ να πω ότι αυτό που έγινε από το 1960 και ύστερα με τη συνενοχή και υπαιτιότητα όλων των κυβερνήσεων, αλλά και του ελληνικού λαού, είναι μια καταστροφή που δεν είχε γίνει επί 3.000 χρόνια. Aκόμα και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Oι άνθρωποι που πριν σε φιλοξενούσαν στο σπίτι τους, να σου δώσουν ένα ποτήρι νερό, καφέ κ.λπ., τώρα αν τους ζητήσεις ένα ποτήρι νερό σου λένε «ναι, 500 δραχμές». Aυτό έχει ήδη γίνει· και μετά από το 1993 αν εξακολουθήσουν τα πράγματα να είναι έτσι και ο λαός να μην αντιδρά και οι πολιτικοί να είναι δήθεν πολιτικοί, πολιτικάντηδες, να είναι αυτοί που είναι, τα πράγματα θα χειροτερέψουν και η Eλλάδα θα γίνει ένα τουριστικό ξενοδοχείο ας πούμε. Tα σημαντικά πράγματα θα πέσουν στα χέρια ξένων εταιριών, οι Έλληνες θα είναι διευθυντές ξενοδοχείων και γκαρσόνια, χορευτές στα καμπαρέ κ.λπ.».
Συμπερασματικά, η αναζήτηση «μεσσιανικού» τύπου λύσεων δεν πρόκειται να μας βγάλει από την μιζέρια ενός οράματος που εξαντλείται στο να καταφέρουμε να διοριστούν τα παιδιά μας στο δημόσιο, ώστε να πληρώνονται και να μην δουλεύουν ή τη μιζέρια του να χωριζόμαστε σε αυτούς που τα καταφέρνουν και σε αυτούς που βρίζουν τους άλλους που το κατάφεραν. Θέλω να πιστεύω πως πάντα υπάρχουν στην Ελλάδα υγιείς δυνάμεις που περιμένουν, απομονωμένοι στη γωνία και ίσως η απόγνωση, που φέρνει η μιζέρια, να είναι η ευκαιρία για ένα ξεκίνημα...


Υ.Γ.: Για τους αναγνώστες που θέλουν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω, για την βελτίωση της αυτογνωσίας τους, τους συστήνω ανεπιφύλακτα τα ακόλουθα συγγράμματα: «Μωρίας Εγκώμιον» του Εράσμου, «Πώς έγινα βλάκας» του Μαρτέν Παζ, «Δοκίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας» του C.M.Cipolla, κάμποσα δοκίμια του Ουμπέρτο Έκο δημοσιευμένα και «Η Σημειολογία Στην Καθημερινή Ζωή», όπου ο Αϊνστάιν δηλώνει ξεκάθαρα ότι θεωρεί απέραντη την ανθρώπινη βλακεία! Άλλωστε, η βλακεία είναι υπόθεση όλων μας, ευφυών και ηλιθίων!