ΑΤΟΚΟ ΔΑΝΕΙΟ $11ΔΙΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΣΤΟ Δ.Ν.Τ. ΚΑΙ $300 ΔΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΔΙΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΤΑ ΔΕΧΤΕΙ;*

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑ €100.000 ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΣΕ ΧΡΥΣΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ !!!

Την Πέμπτη 23 Αυγούστου ο Αρτέμης Σώρρας και ο Ελληνοαμερικανικός καρδιολόγος δρ. Εμμανουήλ Λαμπράκης θα κάνουν σχετική ενημέρωση στα κινήματα της πλατείας Συντάγματος στο γραφείο γνωστού δικηγόρου στο Κολωνάκι, προκειμένου οι Έλληνες πολίτες να διεκδικήσουν τα χρήματα που θα τους χαριστούν από της μετοχές της τράπεζας της Ανατολής καθώς και την εξόφληση των δανείων τους.

Το άρθρο της Αυστραλιανής εφημερίδας ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ της 22/8/2012

Ηλεκτρονική διεύθυνση της εφημερίδας http://www.greekherald.com.au/BrowsePdf.aspx

Ακολουθεί το κείμενο στην εσωτερική σελίδα 6 το οποίο σας επισυνάπτεται και σε αρχείο pdf

Στο κενό προσφορά ατόκου δανείου στην Κύπρο από Ελληνοαμερικανούς

Στο πλαίσιο της διεθνούς οικονομικής κρίσης που εκδηλώθηκε αρχικά το 2008 στις ΗΠΑ, μεταφέρθηκε στην Ευρώπη, εκδηλώθηκε στην Ελλάδα και επεκτείνεται στην Ευρωζώνη, μια πολύ παράξενη ιστορία βλέπει στο φως της δημοσιότητας, μέσω του Ελληνικού Κήρυκα.

Η ασύλληπτη και πολύπλοκη εξέλιξη, αφορά στην οικονομία της Κύπρου που συμπαρασύρθηκε στην δίνη της Ελλάδας, με τα ομόλογα που αγόρασαν οι κυπριακές τράπεζες για να βοηθήσουν την ελληνική οικονομία. Τώρα και η Κύπρος οδεύει σε πακέτο διάσωσης, οι τράπεζες της Κύπρου έχουν χάσει περισσότερα από 3 δισ. ευρώ λόγω του ελληνικού «κουρέματος» και έχουν άνοιγμα σε δάνεια προς τον ελληνικό ιδιωτικό τομέα που ξεπερνούν τα 22 δισ. ευρώ, ενώ το 2013 το χρέος της Κύπρου αναμένεται να ανέλθει στο 108% του ΑΕΠ της, που είναι 18 δισ. ευρώ. Και ενώ υπάρχει προσφορά για βοήθεια χωρίς τόκο από ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες για.. κάλυψη του συνόλου του χρέους, ο υπουργός Οικονομικών Βάσος Σιαρλής ανέφερε προ ημερών ότι ξένες τράπεζες αναχρηματοδότησαν με 468 εκατομμύρια ευρώ (βέβαια με το αζημίωτο) το χρέος της Κύπρου.

Η Προσφορά των Ελληνοαμερικανών

Η πατριωτική προσφορά άτοκου δανείου 11 δις δολαρίων ΗΠΑ σε μορφή κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ, ήλθε από την μη κερδοσκοπική οργάνωση END (End National Debt) στις 29 Ιουνίου 2012, προκειμένου να αποφευχθεί η είσοδός της Κύπρου στο ΔΝΤ, διατηρώντας την οικονομική κυριαρχία της.

Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ:

END END NATIONAL DEBT

c/o Emmanuel Lambrakis, MD/FACS

32-76 31st Street Astoria,

New York 11106 (718) 545-7979 June 28, 2012

President Republic of Cyprus

Demetris Christofias

Your excellency Mr. President:

On behalf of our organization, END, this communication is intended to bring to your attention the purpose of our creation and our humanitarian goals as they apply to Cyprus and Greece . END has been created in an effort to take all reasonable measures necessary to eliminate the national debts of Cyprus and Greece . As a result of our very generous benefactor, Mr. Artemios Sorras we have acquired sufficient assets to beneficially alter the financial futures of both Cyprus and Greece . We have most recently discussed our intentions in more detail with Consul General of Cyprus to New York Koula Sofianou, an outstanding public servant and a star Diplomat. Despite the IMF’s

involvement and the implementation of the “bail out mechanism” of the EU, Greece is currently experiencing stagnating record levels of poverty, unemployment, national disgrace and the possible loss of sovereign.

From this example, we are committed not to allow the same to befall on our beloved Cyprus . Our timing to reach out to you has been carefully planned. This Sunday, July 1, Cyprus will undertake the presidency of the EU. As such we believe that there is a great possibility that Cyprus will suffer frequent negative commendation if not clear humiliation resulting to the same fate of Greece if it falls under the IMF umbrella. To avoid this, Mr. Sorras through our organization is prepared to loan Cyprus the sum of Eleven Billion ($11,000,000,000.00) Dollars, interest free for ten years. This loan would relieve Cyprus of all financial burden, allow a long term growth period and foster nationwide hope and prosperity. The loan will be in the form of US Treasury Bonds that can be easily monetized . Upon monetization of the bonds Cyprus would repay one billion dollars to Mr. Sorras and continue interest free payments thereafter for the balance of ten billion over the next ten years. If a longer repayment period is requested that is negotiable. We have a similar plan to loan Greece for three hundred billion dollars interest

free, but we anticipate many complications due to IMF and EU involvement. The loan to Cyprus will be simple and untainted. Cyprus and Greece can and will be freed from all financial burden so that both countries

may prosper together and relight the beacon of Hellenism for the world to see again!

Respectfully yours,

ARTEMIOS SORRAS, Benefactor

Η επιστολή στα ελληνικά:

END – END NATIONAL DEBT

c/o Emmanuel Lambrakis, MD/FACS

32-76 31st Street

Astoria, New York 11106

(718) 545-7979

28 του Ιουνίου 2012

Πρόεδρο Κυπριακής Δημοκρατίας

κ. Δημήτρη Χριστόφια

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Εξ ονόματος του οργανισμού μας, END, η παρούσα αποσκοπεί να επιστήσω την προσοχή σας στο σκοπό της ίδρυσής μας και τους ανθρωπιστικούς στόχους μας, για την Κύπρο και Ελλάδα. Η οργάνωση END ιδρύθηκε σε μια προσπάθεια να λάβει όλα τα εύλογα μέτρα που είναι αναγκαία για την εξάλειψη των εθνικών χρεών Κύπρου και Ελλάδας. Ως αποτέλεσμα ενεργειών του πολύ γενναιόδωρου ευεργέτη μας κ. Αρτέμιου Σώρρα, έχουμε αποκτήσει επαρκή κεφάλαια για να μεταβάλουμε ευεργετικά το οικονομικό μέλλον της Κύπρου και της Ελλάδας. Πρόσφατα συζητήσαμε λεπτομερέστερα τις προθέσεις μας, με την Γενική Πρόξενο της Κύπρου στη Νέα Υόρκη κα

Κούλα Σοφιανού, μια εξαιρετική δημόσιο υπάλληλο και άριστη διπλωμάτη. Παρά την εμπλοκή του ΔΝΤ και ενεργοποίηση του «μηχανισμού διάσωσης» της ΕΕ, η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα φτώχεια σε επίπεδα ρεκόρ, ανεργία, εθνικό διασυρμό και πιθανή απώλεια της κυριαρχίας της. Από αυτό το παράδειγμα, έχουμε δεσμευτεί να μην επιτρέψουμε να συμβεί το ίδιο ο ίδιος στην αγαπημένη μας Κύπρο.

Χρονοδιάγραμμα

Το χρονοδιάγραμμά μας να επικοινωνήσουμε μαζί σας έχει σχεδιαστεί προσεκτικά. Αυτή την Κυριακή, 1 Ιουλίου, η Κύπρος θα αναλάβει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως εκ τούτου πιστεύουμε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για αρνητικά αν όχι ταπεινωτικά σχόλια για την Κύπρο κατατάσσοντας την στην ίδια μοίρα με την Ελλάδα, αν τεθεί κάτω από την ομπρέλα του ΔΝΤ. Για να αποφευχθεί αυτό, ο κ. Σώρρας, μέσω της οργάνωσής μας προτίθεται να δανείσει την Κύπρο με το ποσόν των έντεκα δισ. δολαρίων ($11,000,000,000.00), άτοκα για δέκα χρόνια. Το δάνειο θα ανακουφίσει την Κύπρο από όλα τα οικονομικά βάρη της, θα επιτρέψει μια μακροπρόθεσμη περίοδο ανάπτυξης και θα ενθαρρύνει την ελπίδα και την ευημερία σε εθνικό επίπεδο. Το δάνειο θα είναι σε μορφή κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ που μπορούν να ρευστοποιηθούν εύκολα. Μετά την ρευστοποίηση των ομολόγων η Κύπρος θα επιστρέψει ένα δισεκατομμύριο δολάρια στον κ. Σώρρα και στη συνέχεια θα συνεχίσει άτοκες δόσεις για το υπόλοιπο των δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ για τα επόμενα δέκα έτη. Εάν ζητηθεί μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αποπληρωμής, αυτό είναι διαπραγματεύσιμο. Έχουμε ένα παρόμοιο σχέδιο για δανεισμό προς την Ελλάδα με τριακόσια δισεκατομμύρια δολάρια άτοκα, αλλά αναμένουμε πολλές επιπλοκές λόγω της εμπλοκής του

ΔΝΤ και της ΕΕ. Ο δανεισμός προς Κύπρο θα είναι απλός και άψογος. Η Κύπρος και η Ελλάδα μπορούν να απαλλαγούν από κάθε οικονομικό βάρος, ώστε οι δύο χώρες να μπορέσουν να ευημερήσουν μαζί και να ξανανάψουν το φάρο του Ελληνισμού για να βλέπει ο κόσμος και πάλι!

Μετά σεβασμού,

ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΩΡΡΑΣ, Ευεργέτης

Μετά το έγγραφο που έστειλε ο Δρ Εμμ. Λαμπράκης προεδρεύων της οργάνωσης END ακολούθησε ανταλλαγή μηνυμάτων, ώστε να επιβεβαιωθεί, ότι έχουν ενημερωθεί για την πρόταση όλα τα εξέχοντα μέλη της κυβέρνησης της Κύπρου. Στις 18 Ιουλίου 2012, η κ. Ιωάννα Μαρκίδου, υπεύθυνη Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους της Κύπρου, αποστέλλει ηλεκτρονικό μήνυμα, με το οποίο ερωτά, τόσο τα μέλη της END όσο, και τον δωρητή κ. Α. Σώρρα, πώς βρέθηκαν τα αμερικανικά ομόλογα στα χέρια του, πώς θα αποσταλούν στην Κύπρο, και ποιός θα είναι ο τελικός ιδιοκτήτης των κυπριακών ομολόγων, όταν αυτά αποδοθούν στην Κύπρο. Εκ μέρους της END απάντησε ο πρόεδρος, καθηγητής κ. Εμμ. Λαμπράκης, που ενημέρωσε, ότι η προσφορά των ευεργετών προς την Κύπρο, θα είναι υπό την μορφή ελεύθερου δανείου, άτοκου, με ελαστικό χρόνο αποπληρωμής, ο οποίος μπορεί να επεκταθεί και πέραν των 10 χρόνων, αν αυτό επιθυμεί η Κύπρος, υπενθυμίζοντας, ότι δεν έχουν ακόμα λάβει καμιά επίσημη απάντηση εκ μέρους της Κύπρου. Έκτοτε, δεν υπήρξε καμιά απάντηση εκ μέρους της Κύπρου, ούτε καν, για να εκδηλώσει τυπικό ενδιαφέρον, για να συναντηθεί με κάποια αντιπροσωπεία της END ώστε να ενημερωθεί λεπτομερέστερα για το πώς θα δανειοδοτηθεί η χώρα, άτοκα και χωρίς άλλες δεσμεύσεις, ώστε να αποφύγει την είσοδό της στο ΔΝΤ. Η «εξ ουρανού» αυτή προσφορά των ομογενών από τις ΗΠΑ, δεν φαίνεται να προσελκύει την δέουσα προσοχή των κυπριακών αρχών, ενώ ο ορισμός «δάνειο σε μορφή κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ» να αποτελεί εγγύηση για μια σοβαρή έρευνα της πρότασης.

Ο Κήρυκας

Ο Ελληνικός Κήρυκας ζήτησε από το Γραφείο του Προέδρου κ. Χριστόφια να δηλώσει κάτι σχετικά με το θέμα, αλλά δεν υπήρξε καμία, έστω και δύο αράδες τυπικής απάντησης, κατά τα γνωστά ελληνικά πρότυπα να αγνοούν τους πάντες και τα πάντα. Χωρίς καν να ελέγξουν εάν τα κρατικά ομολόγα των ΗΠΑ είναι νόμιμα στην κατοχή του οργανισμού ΕΝD, εάν είναι σε ισχύ και επικυρώνονται από το Αμερικάνικο Δημόσιο και εάν δεν σχετίζονται με τρομοκρατικές ενέργειες ή ξέπλυμα χρήματος, οι γραφειοκράτες και οι υπεύθυνοι πολιτικοί παράγοντες, έθεσαν το θέμα στις καλένδες. Και αυτό ενώ τα τύμπανα της οικονομικής σκλαβιάς και απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, ηχούν όλο και δυνατότερα στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα όπου έχουν διαπιστωθεί επίσημα 3.000 αυτοκτονίες, πολύ περισσότερες ανεπίσημα, Ελλήνων που βρέθηκαν σε απόγνωση λόγω οικονομικής καταστροφής

ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης των μετοχών της Τράπεζας Ανατολής έχει παρέλθει ικανός χρόνος μέχρι σήμερα. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα έχουν γίνει αρκετά βήματα, με σκοπό να υλοποιηθούν οι θέσεις για τις οποίες ιδρύθηκε η ΜΗ κερδοσκοπική αστική εταιρεία «Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ».Ένας από τους σκοπούς της είναι η αντιμετώπιση του χρέους της χώρας μας του Δημοσίου και του Ιδιωτικού.
Μία από τις ενέργειές της εταιρίας ήταν να στραφεί ενάντια στην Εθνική Τράπεζα μέσω των Ελληνικών Δικαστηρίων ύστερα από αίτηση ώστε να υποχρεωθεί ,να επιδείξει όλα τα απαραίτητα έγγραφα τα οποία απαιτούνται στα πλαίσια της Ειδικής Εκκαθάρισης της Τράπεζας της Ανατολής. Η αίτηση αυτή συζητήθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων στην δικάσιμη της 23ης Μαρτίου 2012,όπου η Εθνική Τράπεζα δεν παρουσίασε κανένα έγγραφο ή στοιχείο που να αποδεικνύει ότι περατώθηκε η Ειδική Εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής, αλλά το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση όπου υποχρεώνει την τράπεζα να επιδώσει τα σχετικά έγγραφα στις επόμενες μέρες.

Επιπρόσθετα ζητήθηκε από άλλο δικαστήριο με την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας να διορίσει ειδικούς εκκαθαριστές οι οποίοι θα προβούν στην εκκαθάριση της Τράπεζας της Ανατολής ,όπως ακριβώς ορίζεται στη σχετική Σύμβαση Συγχώνευσης .Η δικάσιμος είχε οριστεί για την 15η Μαΐου 2012 αλλά η συζήτηση αυτής ανεβλήθη για την δικάσιμο της 19ης Μαρτίου 2013.

Ο σκοπός της εταιρίας, ο ισολογισμός της τράπεζας, η αποτίμηση των μετοχών κ.α. βρίσκονται στην ιστοσελίδαhttp://www.ellasneverdie.org/

η Αστική Εταιρεία Μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία “Η Ελλάς Ποτέ Δεν Πεθαίνει” (Ellas Never Die E.N.D.) Αριθμός Δημοσίεσης : 166/2011 (Πρωτ. Τριπόλεως)
Διεύθυνση : Ρ. Φεραίου 109, Τρίπολη 22100 Α.Φ.Μ. : 998037980 Ο ιδιοκτήτης των μετοχών και αντιπρόεδρος της εταιρίας είναι ο κος Αρτέμιος Σώρρας

Επίσης οι 28 μετοχές είναι στα χέρια του κου Αρτέμιου Σώρρα και είναι θεωρημένες ως γνήσιες.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1904, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ιδρύει την «Τράπεζα της Ανατολής», γνωστότερης ίσως ως «Banque d’ Orient». Η τράπεζα αυτή στη συνέχεια αναπτύσσεται σε τρεις κυρίως περιοχές. Την Θεσσαλονίκη, την Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια. Το 1932 η «Τράπεζα της Ανατολής» εξαγοράζεται και συγχωνεύεται με την μητρική της Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Κατά τον ισχύοντα νόμο επιβάλλεται να διενεργηθεί εκκαθάριση. Τρεις εκκαθαριστές αναλαμβάνουν την υπόθεση κατόπιν αποφάσεως της Γενικής Συνελεύσεως της «Τράπεζας της Ανατολής». Η εκκαθάριση δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Κατά τους ισχύοντες νόμους και κατόπιν παρελεύσεως πολλών ετών, η Εθνικής Τράπεζα ισχυρίζεται πώς η αξία των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής έχει εκμηδενιστεί. Πιθανώς να έχει και δίκιο ως προς τις μετοχές αν και εφόσον αυτές ήταν σε δραχμές, βοηθούσης και της τότε πτωχεύσεως του ελληνικού κράτους.

Όμως οι μετοχές αυτές στις οποίες αναφερόμεθα ήταν σε… χρυσό. Η αναφορά είναι σαφής και εγγυητής κάθε τέτοιας μετοχής ήταν και… είναι η Τράπεζα Γαλλίας.

Οι πρόσφυγες από την Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Καύκασο, οι οποίοι κάποια στιγμή ζήτησαν την ρευστοποίησης των μετοχών που κατείχαν άκουσαν τους τραπεζικούς υπαλλήλους, ιδιαίτερα μετά το 1940 να τους απαντούν πώς τα αξιόγραφα τους δεν είχαν καμία πλέον αξία. Το θέμα ξεχάστηκε. Κάποιες γιαγιάδες και κάποιοι παππούδες από την Μικρά Ασία είχαν φυλάξει μερικές από αυτές τις μετοχές στα σεντούκια. Κάποιοι άλλοι σε θυρίδες έως ότου, σαράντα από αυτές εμφανίστηκαν ξαφνικά. Κάτοχος η οικογένεια από την Πάτρα του Αρτέμη Σώρρα.

Τι πιο φυσικό κατόπιν αυτής της αποκάλυψης από το να αποταθεί η οικογένεια Σώρρα στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Με τη σειρά της η Τράπεζα πληροφορεί επισήμως τους κληρονόμους τον Σεπτέμβριο του 2010 και κατόπιν τον Φεβρουάριο του 2011 πώς στη βάση του νόμου 18/1944 η αξία των μετοχών έχει εκμηδενιστεί.

Ουδεμία μνεία γίνεται από το νομικό τμήμα της Εθνικής Τράπεζας για το γεγονός ότι η αξία των μετοχών είναι σε χρυσό (ο 18/1944 είναι ο πρώτος νομισματικός νόμος μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Την ευθύνη της διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδα κατά την περίοδο της Κατοχής είχε αναλάβει η «Deutsche Bank»).

Η οικογένεια Σώρρα δεν το βάζει κάτω. Έρχεται σε επαφή με ειδικούς επί τραπεζικών θεμάτων και νομικούς και οικονομικούς παράγοντες. Ήταν φυσικό κάποια στιγμή να γίνει και η αποτίμηση της τρέχουσας αξίας των 40 μετοχών.

Η μεγάλη έκπληξη

Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Maryland στις ΗΠΑ και διδάσκει Μακροοικονομία, διεθνείς οικονομικές σχέσεις αλλά και μικροοικονομικά. Ανέλαβε να προχωρήσει στην αποτίμηση των μετοχών. Το πόρισμα του είναι κόλαφος. Κάθε μετοχή σε χρυσό της «Τράπεζας της Ανατολής» αποτιμάται σήμερα στα 670 δισ. ευρώ εκάστη. Τουτέστιν μία φορά και μισή τους σημερινού χρέους της Ελλάδας το οποίο ανέρχεται στα 450 δις ευρώ κατά προσέγγιση. Η συνολική αξία των 40 μετοχών πλησιάζει τα 30 τρισ..

Χωρίς καπνό δεν υπάρχει φωτιά

Τον Απρίλιο του 2010 οι δικαιούχοι είχαν έλθει σε επαφή με την Τράπεζα της Ελλάδος. Ο Διοικητής της κ. Προβόπουλος είναι απόλυτα ενήμερος γι’ αυτό. Μετά από συζητήσεις η Κεντρική Τράπεζα πρότεινε συμβιβασμό (συμφωνία) ύψους 1,5 δισ. ευρώ για 10 μετοχές της «Τράπεζας της Ανατολής».

Οι δικαιούχοι αιφνιδιάστηκαν όταν άκουσαν τους νομικούς συμβούλους να προτείνουν μία «παράξενη διαδρομή» ώστε να καταβληθεί το 1,5 δισ. μέσω μία βρετανικής εταιρείας. Είχε πλέον καταστεί σαφές πώς οι δύο τράπεζες, η Κεντρική και η Εθνικής ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν την ευθεία εμπλοκή τους σε μία τραπεζική πράξη ώστε να μην υφίσταται κίνδυνος να εκτεθούν απέναντι σε άλλους ενδιαφερόμενους για την ίδια υπόθεση.

Οι δικαιούχοι αρνήθηκαν να υιοθετήσουν αυτήν την «παράξενη διαδρομή». Στράφηκαν αλλού και ίδρυσαν μία μη κερδοσκοπική εταιρεία, την «END», με έδρα την Ελλάδα στην οποία πρόεδρος είναι ο γνωστός καρδιολόγος στη Νέα Υόρκη Εμμανουήλ Λαμπράκης και αντιπρόεδρος ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης.

Η οικογένεια Σώρρα προχωρεί και σε ένα ακόμη βήμα. Δωρίζει 4 μετοχές στην «END» και καταθέτει την δήλωση φόρου δωρεάς στην Γ’ Δ.Ο.Υ. Πατρών. Ο στόχος είναι σαφής. Το ελληνικό κράτος υποχρεούται να εκδώσει διπλότυπο είσπραξης του ανάλογου φόρου δωρεάς που για τις Μ.Κ.Ο. είναι της τάξης του 0,5% και να εισπράξει φόρο της τάξης των 13,5 δισ.. Η Εφορία παραπέμπει το θέμα στο υπ. Οικονομικών.
Τα χρήματα αυτά επαρκούν για τον μηδενισμό του δημοσίου και του ιδιωτικού χρέους

Το σκεπτικό των μελών της «END» αλλά και της οικογενείας Σώρρα είναι ξεκάθαρο. Η αξία των 4 μετοχών επαρκεί για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους αλλά και του σωρευμένου χρέους σε τράπεζες των ελλήνων πολιτών αλλά και για την ύπαρξη ενός μεγάλου αποθεματικού για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Δείτε αναλυτικά για την Τράπεζα της Ανατολής στο http://www.ellasneverdie.org/

καθώς και την επιδότηση στον Αντώνη Σαμαρά, στον Γιώργο Παπανδρέου, την αίτηση δανειολήπτη και άλλα πολλά.

Η Ελληνική κυβέρνηση θα δεχτεί τις δωρεές ή θα λουφάξουν δια της σιωπής ώστε να συνεχίσουν να ξεπουλούν την πατρίδα μας;

asimpiestos

Σχόλιο ιστολογίου: Ουσιαστικά οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που ήρθαν Ελλάδα, έπεσαν θύμα κλοπής και παραπληροφόρησες με δόλο από την Εθνική. Αποτέλεσμα οι περιουσίες που είχαν σε αποταμιεύσεις να διαμοιραστουν στις τράπεζες που εμπλέκονται.

_____________

* το παρόν άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τον ιστότοπο: http://www.triklopodia.com/2012/08/11-300.html

Ηθικόν; Ακμαιότατον!!

Αυτοκτονίες, επαπειλούμενη χρεοκοπία, κατάθλιψη, ηθικό στα τάρταρα... Δείχνουμε ότι έχουμε εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια και αναμένουμε στωίκά το μοιραίο. Επιτέλους, ας σηκωθούμε και ας παλέψουμε για τη πατρίδα μας. Τόσες γενιές, πριν από μας, είχαν να αντιμετωπίσουν συντριβές και συντριβές κι όμως στάθηκαν όρθιοι. Πάλεψαν και μας παρέδωσαν μια χώρα, πρωτίστως ελεύθερη!! Μην το βάζουμε κάτω. Μπορούμε να γράψουμε και πάλι ιστορία. Δεν χάθηκε και τίποτα, αν χάσουμε κάποιες από τις ψευτοανέσεις μας. Σηκώστε ψηλά το κεφάλι μωρέ!! Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε για να αναστήσουμε και πάλι το τόπο μας. Θυμηθείτε τους μύθους του Ηρακλή. Ας ξεκινήσουμε με τους κόπρους και έπονται κι άλλοι με τη λερναία ύδρα, κ.ο.κ.. Από κάπου θα πρέπει να ξεκινήσει η ανάταξη. Αλλά θα ξεκινήσει... Δείτε κάποια βίντεο για να σας ανέβει το ηθικό. Και να θυμάστε, ΓΕΛΑΣΤΕ!! Ακόμη και ο θάνατος στέκεται αμήχανος μπροστά στο γέλιο...

Κι επειδή η ανάταξη δεν θα έρθει με ευχολόγια, καλό θα είναι να δούμε κατάματα την ΑΛΗΘΕΙΑ. Εκτός από την μεγίστη Ελλάδα του πνεύματος, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, εκείνη της μιζέριας, της υποκουλτούρας, η ασιατική. Ασ δούμε το βίντεο που ακολουθεί, προκειμένου να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ανάταξη, εάν δεν αλλάξουμε στάση ζωής, για μας και τα παιδιά μας. Στο χέρι μας είναι ή μάλλον στο μυαλό μας...

Άρε ρε Ελλάδα, σε τι παράδεισο μας έμελλε να γεννηθούμε και νοιώθουμε και κατάθλιψη. Μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας, εκτός κι αν δεν αντέχουμε τέτοια ομορφιά...

 

Το τελευταίο βίντεο, με την ευκαιρία της έξαρσης του εθνικισμού στο τόπο μας (τρομάρα μας!!), είναι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες στην ψυχή και σε όλους εκείνους που αγαπάνε την Ελλάδα και όχι σε κείνους, τους πατριδοκάπηλους, που σε περιόδους κρίσεων, διαχώριζαν τους Έλληνες και πατριώτες και προδότες (όχι πως δεν υπήρχαν ή υπάρχουν), ελαφρά τη καρδία και με συνοπτικές διαδικασίες εγκληματούσαν στο όνομα του ... Έθνους!!

“Ψηφίζω «Δημοκρατική Αριστερά» γιατί:”

α) Ξεπρόβαλε ως ένα κόμμα που εκφράζει την αριστερή κοινωνική ευαισθησία, σε συνδυασμό με την περισσότερο κεντρογενή τάση για πρόοδο, εξωστρέφεια και εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση,

β) δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο της καταγγελίας, αλλά προσπαθεί να παρουσιάζει προτάσεις, δεν ενθουσιάζεται με μαοϊκά τσιτάτα τύπου «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» και δεν επενδύει στο χάος και στο μπάχαλο, αλλά διεκδικεί το δικαίωμα να συμμετέχει, να συμβάλει, να εκτεθεί, να δοκιμαστεί,

γ) επέλεξε να ισορροπήσει ανάμεσα στον αποδεδειγμένα ανεπιτυχώς εφαρμοσμένο φιλελευθερισμό και τον ανέξοδο ακροαριστερό λαϊκίζοντα αρνητισμό, που μοιραία αδυνατεί στη πραγματικότητα να εμπνεύσει,

δ) αποτελεί την ελπίδα για έναν μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων που, αγανακτισμένοι με την λαϊκίστικη ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, την ακροαριστερή αμετροέπεια των συνεχών απαιτήσεων και τον εμμένοντα αρνητισμό για οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική κίνηση, έδειξαν να στρέφονται σε μια υγιή αριστερή έκφανση της σοσιαλδημοκρατίας,

ε) στη κρισιμότερη, ίσως, καμπή της νεώτερης ιστορίας μας μπορεί, ως η Αριστερά της Ευθύνης, ενισχυμένη από την κάλπη, να βάλει τις βάσεις για μια ορθολογική, δημιουργική, υπεύθυνη, προοδευτική, μεταρρυθμιστική, φιλοευρωπαϊκή, πολυσυλλεκτική διακυβέρνηση, μακριά από τα αδιέξοδα, στα οποία περιχαρακώνεται η άλλη αριστερά, προτάσσοντας εγωισμούς και προφασιζόμενη ευφάνταστες διαφορές,

στ) η ψήφος στη ΔΗΜΑΡ είναι μια ψήφος θετική και όχι μια ψήφος διαμαρτυρίας. Μια ψήφος που λέει «ναι, πιστεύω ότι υπάρχει λύση, υπάρχει τρόπος να μείνουμε στην Ευρώπη αλλά να μην χάσουμε την αξιοπρέπειά μας σαν κοινωνία». Σε μία εποχή όπου τα διλήμματα παίζουν σε επίπεδο «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», η ΔΗΜΑΡ πασχίζει με τις μικρές της δυνάμεις να αρθρώσει έναν διαφορετικό λόγο,

ζ) τη στιγμή που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έφερναν στο κοινοβούλιο προκλητικές τροπολογίες, προκειμένου να θεσπίσουν ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα οφειλόμενα προς τις τράπεζες δάνειά τους, που αγγίζουν τα 230 εκατομμύρια ευρώ, η ΔΗΜΑΡ δεν έχει πάρει από τη μέρα της ίδρυσής της δεκάρα τσακιστή από τον εθνικό κουμπαρά,

η) συγχρόνως, έφερε προτάσεις που εφάρμοσε πρώτα στο δικό της “σπίτι”:

· ζητά δραστική μείωση της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και της βουλευτικής αποζημίωσης, τη στιγμή που οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ είναι οι μόνοι που έχουν παραιτηθεί από τις αποζημιώσεις για τη συμμετοχή τους σε επιτροπές στη βουλή,

· ζητά την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών και την ταυτόχρονη μεταφορά του ελέγχου των... πράξεων των πολιτικών προσώπων στη Δικαιοσύνη,

· ζητά να γίνει έλεγχος και να φορολογηθούν οι μεγάλες περιουσίες, που αποκτήθηκαν από πολιτικά πρόσωπα, τα τελευταία 20 χρόνια και να γίνει αναδρομικός έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων, που απέκτησαν όσοι διετέλεσαν βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, γενικοί γραμματείς και σύμβουλοι υπουργείων, διοικητές, διευθύνοντες σύμβουλοι και διαχειριστές Οργανισμών δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, καθώς και οι σύζυγοι και οι συγγενείς αυτών α' βαθμού, από το έτος 1981 μέχρι σήμερα και φορολόγηση,

· ζητά κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, τη στιγμή που 110 πρώην βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων διεκδικούσαν αναδρομικά εκατομμύρια ευρώ σαν αποζημίωση και διαφορές αποδοχών,

θ) έχει όλα τα αναγκαία στοιχεία (καθαρότητα της ιδεολογίας και του πολιτικού της λόγου, απελευθερωμένη από φθαρμένα σχήματα και αφερέγγυα πρόσωπα), αλλά και την δημοκρατική νομιμοποίηση να διαδραματίσει καίριο και καθοριστικό ρόλο για την συγκρότηση μιας πανίσχυρης μεταρρυθμιστικής παράταξης του δημοκρατικού σοσιαλισμού, που γύρω της θα συγκεντρωθούν οι πιο ζωντανές, τίμιες και δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, που αισθάνονται αποστροφή για το σημερινό ΠΑΣΟΚ,

ι) στέκεται με ωριμότητα και υπευθυνότητα απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και οι πολίτες της και αφουγκράζεται την λαϊκή απαίτηση για κάτι διαφορετικό,

ια) η σοβαρή Αριστερά μπορεί να εμπνεύσει και να προσφέρει ένα εναλλακτικό δρόμο προοπτικής, ανάπτυξης και δικαιοσύνης.

Σ’ αυτόν τον δρόμο αξίζει να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας…

“Η ΔΗΜΑΡ εμπρός στα εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα των καιρών ”

Η πιστή, μέχρι κεραίας, εφαρμογή του μνημονίου οδήγησε σε συρρίκνωση τη ΝΔ και σε συντριβή το ΠΑΣΟΚ, τους υπεύθυνους και υπόλογους της κατάστασης, στην οποία περιήλθε η χώρα. Από την άλλη, η συνθηματολογία περί μονομερούς καταγγελίας του μνημονίου και η προσδοκία επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε εκλογική επιτυχία, αλλά τώρα – όπως συμβαίνει πάντα με τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα – οδηγεί την ηγεσία του από την μια αντίφαση στην άλλη κι από την μια υπαναχώρηση στην άλλη.
Το κυρίαρχο ζήτημα, που μας απασχολεί ως πολίτες και με ακόμα πιο εκρηκτικό τρόπο θα είναι στο τραπέζι μετά τις 17 Ιουνίου, είναι αν η χώρα θα έχει κυβέρνηση. Κι εδώ, όση ευθύνη έχουν αυτοί που οδήγησαν την χώρα και την κοινωνία στα αδιέξοδα του μνημονίου και τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της φτώχειας, άλλη τόση έχουν πλέον κι εκείνοι που αρνήθηκαν στη χώρα και τους εργαζόμενους το δικαίωμα να έχουν μια κυβέρνηση και την έριξαν στην περιπέτεια των επαναληπτικών εκλογών.
Και τα αποτελέσματα της παρατεινόμενης ακυβερνησίας συμπληρώνουν την μνημονιακή καταστροφή: άδεια ταμεία, ουσιαστικά στάση πληρωμών του δημοσίου, νέες περικοπές στις συντάξεις, μετενέργεια, πλήγμα στη διεθνή εικόνα της χώρας, ενίσχυση των σεναρίων για επιστροφή στη δραχμή. Κινδυνολογία αλλά και πραγματικοί κίνδυνοι συνυπάρχουν και ο πολίτης νοιώθει την πίεση των πραγμάτων στο πετσί του.
Κι, όμως, ενόψει των προσεχών εκλογών το σύστημα αντιστέκεται και στήνει και πάλι ένα κατά βάσιν “πολυφορεμένο” σκηνικό, που μόνο ο λαός πρέπει να αποτρέψει. Πρόκειται για μια καρικατούρα δικομματισμού, για ένα επικίνδυνο λαϊκίστικο δίπολο που αποσκοπεί στην παγίδευση των πολιτών. Από την μια οι συσπειρωμένες δυνάμεις της «δεξιάς πολυκατοικίας», που ξαναμπαίνουν στα διαμερίσματα, όχι γιατί συμφωνούν μεταξύ τους, αλλά για να διεκδικήσουν την πρώτη θέση, επισείοντας τον κίνδυνο μιας αριστεράς που κινείται σε αντιευρωπαϊκή τροχιά.
Κι από την άλλη μια αριστερά, που την μια μιλάει για καταγγελία του μνημονίου, την άλλη για επαναδιαπραγμάτευση, ενώ όταν απευθύνεται στον Μπαρόζο περιορίζεται στην επανεξέταση. Τελευταία μας είπε ότι όταν ομιλεί για μονομερή καταγγελία του μνημονίου, δεν εννοεί την καταγγελία, με την νομική έννοια του όρου, αλλά την «πολιτική» καταγγελία!! Με δυο λόγια, επινοεί όρους ανύπαρκτους για να ψαρεύει σε θολά νερά.
Η δεξιά θα κινηθεί με τις γνωστές νεοφιλελεύθερες συνταγές, με τις οποίες κινείται η δεξιά στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να έχει οδηγηθεί η ΕΕ σε αδιέξοδα. Είναι η πολιτική που αρχίζει ακόμα και στην Γερμανία να ηττάται, πλην, όμως, συνεχίζει να απειλεί και απαράδεκτα να παρεμβαίνει σε βάρος της χώρας μας, επισείοντας τον κίνδυνο της διακοπής της χρηματοδότησης, της αποπομπής της χώρας μας από το ευρώ, κ.α..
Και θα είναι παράδοξο να επικρατήσει αυτή την στιγμή – έστω και προσωρινά – στη χώρα μας, που τόσο υπέφερε από τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, που εφάρμοσαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Είναι μια αμετανόητη δεξιά του χτες, χωρίς πρόγραμμα και όραμα για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Όμως ο κίνδυνος ενίσχυσης της «δεξιάς πολυκατοικίας» είναι υπαρκτός, αν απέναντι σε αυτή την δεξιά οι πολίτες βλέπουν μόνο τον πόλο μιας λαϊκίστικης, ανεύθυνης και αντιευρωπαϊκής στην ουσία της αριστεράς, που ανοιχτά ερωτοτροπεί με την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στην δραχμή. Αυτή η αριστερά δεν έχει οικονομικό πρόγραμμα ή μάλλον έχει όσα προγράμματα έχουν οι συνιστώσες της και κάθε φορά που οι εκπρόσωποι της προσπαθούν να γίνουν συγκεκριμένοι σπέρνουν σύγχυση και πανικό.
Αυτή η Αριστερά αναπαράγει τις χειρότερες παραδόσεις της παραδοσιακής αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ και κλείνει το μάτι στον λαϊκισμό. Αυτή η Αριστερά ζητάει ψήφο για να μείνει στην αντιπολίτευση, τρέμει στην ιδέα ότι υπάρχει περίπτωση να κυβερνήσει. Όταν λέει «κυβέρνηση της Αριστεράς» εννοεί «μένουμε στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης».
Αυτή η Αριστερά δεν έχει σχέση με τον ορθολογισμό που εκφράζεται από την Δημοκρατική Αριστερά και ας μην ματαιοπονούν με «επιθέσεις φιλίας».
Αυτό το ψευδεπίγραφο δίπολο εξυπηρετεί και τους δύο. Η δεξιά θα κακοποιήσει την υπόθεση του ευρωπαϊσμού, αλλά θα εισπράξει από τον φόβο απέναντι στην ανεύθυνη Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν θέλει - γιατί δεν μπορεί - να κυβερνήσει, θα περιοριστεί να καθίσει στις δάφνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό είναι το σχέδιο που βολεύει και τους δυο.
Η δεξιά θα προβάλλει μόνο το δίλημμα “ευρώ ή δραχμή” και ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο το δίλημμα “μνημόνιο – αντιμνημόνιο”.
Εμπρός, όμως, σ’ αυτά τα υποκριτικά διλήμματα, το πραγματικό δίλημμα, που, με βάση τους κανόνες της λογικής, καλείται ο πολίτης να επιλέξει για το αύριο της χώρας μας, είναι άλλο: “σταδιακή αποδέσμευση - απαγκίστρωση και επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με ευρώ ή καταγγελία μονομερής και δραχμή;”
Η ΔΗΜΑΡ, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον και μόνον, δεσμεύεται να κινηθεί σταθερά και αταλάντευτα στις δύο αλληλοσυμπληρούμενες κατευθύνσεις: Μέσα στην Ευρώπη και το ευρώ και σταδιακή αποδέσμευση από το μνημόνιο. Αξιοποιώντας το ευνοϊκότερο πολιτικό κλίμα που υπάρχει στην Ευρώπη, μετά το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γαλλία και την υποχώρηση των συντηρητικών δυνάμεων στην Γερμανία, μπορούμε να διαπραγματευτούμε σκληρά για τα συμφέροντα των εργαζομένων, χωρίς να θέσουμε σε κίνδυνο την θέση της χώρας μέσα στην ευρωζώνη.
Θέτει ως άμεση προτεραιότητα την διαπραγμάτευση για την επιμήκυνση μέχρι το 2017 του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής, για να πάρει ο τόπος μια βαθειά ανάσα. Παράλληλα, προτάσσει την κατάργηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου για την μείωση των κατώτατων μισθών που συμπαρέσυρε όλες τις αμοιβές προς τα κάτω και την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τη μετενέργεια.
Οι ειλημμένες δεσμεύσεις της χώρας μας για νέα μέτρα τον Ιούνιο του 2012, με στόχευση τις συντάξεις και το κοινωνικό κράτος, μπορούν να υποκατασταθούν από:
α) περικοπές των δημοσίων δαπανών, με στόχο τη μείωση 4 δις και απορρέουν από την περιστολή των δαπανών για την άμυνα, τη νοσοκομειακή και φαρμακευτική δαπάνη, που βρίσκεται σε μαύρη τρύπα, χωρίς, ωστόσο, να θίγεται η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ασφαλισμένων που δεινοπαθούν και ως προς τη δημόσια διοίκηση μόνο κατά το σημαντικό σκέλος της καταπολέμησης της σπατάλης και της ανορθολογικής διαχείρισης πόρων και όχι με περικοπές μισθών και δαπανών στο κοινωνικό κράτος,
β) καταπολέμηση της διαφθοράς, μέσω των νέων συστημάτων ελέγχου των δημοσίων δαπανών και των διαγωνισμών, με στόχο τη μείωση κατά 2 δις του ποσού των δημόσιων προμηθειών και
γ) καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που υπολογίζεται στο 30% του ΑΕΠ, με στόχο να συλληφθεί το 1/3 και να προστεθούν στα έσοδα 6 δις.
Αυτά θα είναι τα άμεσα μέτρα και η επαναδιαπραγμάτευση θα συνεχίζεται. Όμως, για να διαπραγματευτεί η χώρα και να προχωρήσει στην σταδιακή αποδέσμευση από το μνημόνιο και τους επαχθείς όρους του, πρέπει να έχει κυβέρνηση. Και όσο ισχυρότερη βγει η ΔΗΜΑΡ και ο τρίτος πόλος που συγκροτεί από την κάλπη, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να σχηματιστεί προοδευτική κυβέρνηση, ικανή να κρατήσει τη χώρα μέσα στην Ευρώπη και να προχωρήσει στη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο.
Δεν πάμε, λοιπόν, στις εκλογές με μόνο αυτούς τους δυο πόλους. Ο πολίτης έχει μπροστά του ένα τρίτο πόλο, αριστερό και ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό, βαθειά μεταρρυθμιστικό. Αλλιώς η χώρα θα μπει σε μεγαλύτερες περιπέτειες.
Και δεν μένουμε εδώ. Η εκλογική αποτυχία του ΠΑΣΟΚ, που πνέει τα λοίσθια, δεν μπορεί να κινητοποιήσει τον δημοκρατικό κόσμο της ευρύτερης αριστεράς, της «κεντροαριστεράς», σε αντίθεση με την ΔΗΜΑΡ, που, καλούμενη να ανταποκριθεί στην ιστορική της ευθύνη και απελευθερωμένη από φθαρμένα σχήματα και αφερέγγυα πρόσωπα, σηκώνει την σημαία αυτού του τρίτου πόλου και δίνει διέξοδο στους πολίτες εκείνους που αρνούνται να παγιδευτούν όχι μόνο στα συντρίμμια της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά και στην καρικατούρα του δικομματισμού που στήνεται από το σύστημα άρον – άρον.
Το εκλογικό αποτέλεσμα θα δώσει το έναυσμα για τη συγκρότηση μιας πανίσχυρης μεταρρυθμιστικής παράταξης του δημοκρατικού σοσιαλισμού, που γύρω της θα συγκεντρωθούν οι πιο ζωντανές, τίμιες και δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, μιας παράταξης που πολύ σύντομα θα κληθεί να πάρει τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια της. Μπορεί, προς στιγμήν, να φαντάζει φιλόδοξος στόχος, ωστόσο, είναι στο χέρι μας να τον κάνουμε πραγματικότητα…

“Ποιό είναι το διακύβευμα των προσεχών εκλογών;”

Μπήκαμε πια και επίσημα στην προεκλογική περίοδο και ήδη τα Κόμματα παρουσίασαν τις λίστες των υποψηφίων βουλευτών τους, ξεδιπλώνουν το “πρόγραμμά” τους, ενώ παράλληλα άρχισαν να προβάλλονται στα ΜΜΕ τα διαφημιστικά σποτ τους, με θεματολογία, που σαφέστατα δεν απαντά στα ακανθώδη προβλήματα που βιώνουν οι πολίτες αυτής της χώρας, ούτε και στο τι πρέπει να γίνει για να επανέλθει η ανάπτυξη, αντιθέτως επικεντρώνονται σε “πιασάρικες” εκφράσεις, όλο αοριστία και με υπονοούμενα, τα οποία καλείται να αποκρυπτογραφήσει ο κάθε ψηφοφόρος, όπως η καφετζού της γειτονιάς, περιστρέφοντας το φλιτζάνι με περισπούδαστη σοβαρότητα.

Κι, όμως, το ζητούμενο δεν είναι ποιο τοπικό στέλεχος κόμματος “κόπηκε” στο νήμα της ανακήρυξης των υποψηφίων ή ποιος υποψήφιος βουλευτής προβλέπεται πως θα εκλεγεί ή όχι, ούτε το πόσες έδρες θα συγκεντρώσει το α΄ ή β΄ Κόμμα, αυτά πλέον δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και σε τελική ανάλυση η εμπειρία του τρόπου άσκησης της Δημοκρατίας στο τόπο μας τα τελευταία τριάντα (30) τουλάχιστον χρόνια έχει δείξει ότι όποιος και να εκλεγεί βουλευτής, δεν πρόκειται να του επιτραπεί να συμπράξει στη διαμόρφωση της πολιτικής του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, όσο καλή θέληση και να έχει, αντίθετα θα καλείται να υπερψηφίζει αυτά που μια κλειστή ομάδα εξουσίας θα αποφασίζει υπό την απειλή της αποπομπής του από την κοινοβουλευτική ομάδα. Είναι κι αυτό ένα από τα παθογόνα νοσήματα της Δημοκρατίας μας, που χρήζει άμεσης ίασης. 

Ούτε το ζητούμενο είναι ποιο από τα κόμματα θέλει μια μεγάλη ή μια μικρή Ελλάδα, όπως διατυμπανίζει υποκριτικά τηλεοπτικό σποτ της Ν.Δημοκρατίας, αφού η Ελλάδα κατάντησε μικρή και ανυπόληπτη, ανυπεράσπιστο θύμα στις ορέξεις των δανειστών, με ευθύνη των δύο μεγάλων κομμάτων, που κυβέρνησαν ανεύθυνα και με επιπολαιότητα τη χώρα.  

Ούτε το ζητούμενο είναι ποιο κόμμα είναι υπέρ του μνημονίου και ποιο όχι, ούτε το ποιο είναι περισσότερο ή λιγότερο υπέρ ή κατά της σωτηρίας της χώρας. Τα διλλήματα αυτής της μορφής, όπου οι υπέρ του μνημονίου προβάλλουν τους εαυτούς τους ως επίδοξους σωτήρες της χώρας και τους κατά του μνημονίου ως ανεύθυνους και επικίνδυνους για τη χώρα, δεν απηχούν τη πραγματικότητα, αφού στα δύο χρόνια εφαρμογής των συνταγών του μνημονίου η χώρα υφίσταται μια συνεχή υποτίμηση σε όλα τα επίπεδα, το βιοτικό επίπεδο έχει υποχωρήσει πολλές δεκαετίες πίσω, ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει καταρρεύσει, η ανεργία έχει ξεφύγει και όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι η ύφεση ήρθε για να μείνει. Όλα τα χαρακτηριστικά που απέκτησε η οικονομία μας αποτελούν χαρακτηριστικά μιας εφαρμοζόμενης ήπιας χρεοκοπίας. Επομένως, αποτελεί δίλλημα πλέον ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο υπέρ αυτής της μορφής χρεοκοπίας; 

Το πραγματικό ζητούμενο είναι ποιο κόμμα ή ποιος δυνατός συνδυασμός κομμάτων και με ποιο συγκεκριμένο τρόπο θα σταματήσουν αυτό το κατήφορο και με ποιο συγκεκριμένο τρόπο θα επιστρέψει η ανάπτυξη και το χαμόγελο σ’ αυτό το τόπο. Εδώ σηκώνει πολλή κουβέντα, γιατί στο ερώτημα αυτό γεννιούνται και άλλα παράλληλα ερωτήματα, όπως πώς θα γίνει αυτό, με την συνέχιση ή μη της παραμονής μας στην Ευρωζώνη, με το ευρώ ή την επιστροφή στη δραχμή, κ.λ.π..

Για όλα αυτά θα πρέπει να απαντήσουν άμεσα, υπεύθυνα και συγκεκριμένα τα κόμματα και μάλιστα ΤΩΡΑ, καθόσον οι εξελίξεις που έρχονται θα καθορίσουν, πέραν των άλλων, και το δικό τους μέλλον.

Παράλληλα, η κρισιμότητα των περιστάσεων δεν δικαιολογεί πλέον την αόριστη εμπιστοσύνη μας στο  πρόσωπο του εκάστοτε αρχηγού (λ.χ. αυτός είναι δεινός ρήτορας, εκείνος είναι καλός άνθρωπος, κ.ο.κ.), ούτε το επηρεασμό μας από τις συμπάθειες που τρέφουμε προς το πρόσωπο κάποιου υποψηφίου (λ.χ. είναι γιος ή κόρη φίλου μου, ή εκείνος κάποτε μου έκανε το τάδε καλό, κ.ο.κ.).

Από την άλλη, η επιβεβλημένη συμμετοχή μας στην εκλογική διαδικασία δεν αποτελεί εκπλήρωση υποχρέωσης καλής θέλησης, ούτε την ευκαιρία για να τιμωρήσουμε αυτούς, για τον τρόπο που κυβέρνησαν αυτό το τόπο, αλλά την ύστατη πράξη αποκρυσταλλωμένης αξιολόγησης του πως και με ποιους θα πορευτούμε για τη διαμόρφωση του «αύριο» αυτής της δύσμοιρης χώρας, είτε μιλάμε για την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, είτε για την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας, είτε για την αποτίναξη του βρόχου που περισφίγγει απειλητικά την ζωτική ανάσα της οικονομίας μας.  

Ως ψηφοφόροι με τη ψήφο μας πρέπει να στείλουμε το μήνυμα ότι ούτε παραβλέπουμε το χθες, ούτε απεμπολούμε το αύριο. Κι εδώ απαιτείται υπεύθυνη κρίση για να ξεφύγουμε από τη κρίση…

Υπάρχει (;) εναλλακτική λύση

Ζώντας τα τελευταία 2,5 χρόνια το “μαρτύριο της σταγόνας”, όπως το χαρακτήρισαν ορισμένοι, με την χρεοκοπία ή μη της χώρας και έχοντας σοβαρά υπόψη την στάση του Υπουργού Οικονομικών, αλλά και των άλλων κορυφαίων στελεχών της παρούσας κυβέρνησης, οι οποίοι πασχίζουν εναγώνια να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για την έξοδο από την κρίση, παρεκτός από την προσυπογραφή και την πιστή εφαρμογή των όσων αναφέρονται στο Μνημόνιο 2, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την απασχόληση, τους μισθούς, τις συντάξεις, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, ενώ, παράλληλα, δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν ως τουλάχιστον αφελείς και εν δυνάμει επικίνδυνους για τη χώρα όσους υποστηρίζουν ότι υπάρχει εναλλακτική λύση, διερωτώμαι με την αφέλεια, που μπορεί να με διακατέχει και σίγουρα το δικαιολογημένο ακαταλόγιστο ως πνευματικά υστερών, τα παρακάτω:
α) με βάση ποια στοιχεία το 1981, έτος αφετηρία της εισόδου της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κοινότητα ως 10ο μέλος, ο πρόεδρος της τότε ΕΟΚ Γκάστον Τορν δήλωνε ότι: «Η Ελλάδα μπαίνει στην Ευρώπη με 3 πλεονεκτήματα: 1) την Εμπορική Ναυτιλία, 2) τον Ορυκτό της πλούτο και 3) το επιχειρηματικό δαιμόνιο των ελλήνων»;
β) είναι αλήθεια ότι αν είχαμε εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα της Ελλάδας από τη Χαλκιδική, τη Θάσο και τη Θράκη, σήμερα θα είχαμε τουλάχιστον 60 τόνους χρυσού, 300 τόνους αργυρού και πολλούς τόνους των άλλων προϊόντων, τα οποία είναι στρατηγικής σημασίας και πολλά απ’ αυτά δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε., όπως βωξίτες, λευκόλιθοι, νικέλιο, χρώμιο, στα οποία εν προστεθούν το ουράνιο και τα μεικτά θειούχα, η Ελλάδα μόνο με τον ορυκτό πλούτο της θα ήταν στην πρωτοπορία της Ευρώπης;
γ) με βάση ποια στοιχεία οι FINANCIAL TIMES ανέφεραν σε άρθρο τους το 1978 (Βιομηχανική Επιθεώρηση, Απρίλιος 1978, σελ. 257) ότι: «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της ΕΟΚ, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μία μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών, που θα συμβάλλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς πολλά προϊόντα»;
δ) πώς αξιολογούνται οι δηλώσεις του καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντώνη Φώσκολου, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι καιρός η Ελλάδα να ξεκινήσει την εκμετάλλευση των τεράστιων φυσικών της πόρων; Ότι τα κοιτάσματα φυσικού αερίου σε Αιγαίο, Νότια Κρήτη και Ιόνιο, μετά τις μελέτες Νορβηγών, Αμερικανών και Γάλλων, μπορούν να χαρακτηριστούν ως τα μεγαλύτερα στον ευρωπαϊκό χώρο; Ότι στη λεγόμενη «λεκάνη του Ηροδότου» τα κοιτάσματα πετρελαίου υπολογίζονται στα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, όγκος που μπορεί να συγκριθεί μονάχα με τα αντίστοιχα κοιτάσματα πετρελαίου της Αλάσκας και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι τρεις φορές μεγαλύτερα από τα κοιτάσματα στη Νορβηγία, μια από τις χώρες που παράγουν τις μεγαλύτερες ποσότητες φυσικού αερίου σε ολόκληρο τον κόσμο. Ότι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του καθηγητή κ. Φώσκολου σε επιστημονικά συνέδρια, αρκεί να δώσει η Ελλάδα της άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για να εξοικονομήσει περί τα 279 δισεκατομμύρια δολάρια; Μονάχα από την άδεια εκμετάλλευσης, τίποτε άλλο και μόνο για την περιοχή της Κρήτης. Ότι “σε τέσσερα χρόνια από σήμερα εγγυώμαι ότι μπορεί να επιστρέψει το χαμόγελο στον Έλληνα”;
ε) πώς αξιολογείται η μελέτη της εταιρείας McKinsey «Η Ελλάδα 10 χρόνια μπροστά», που έγινε για λογαριασμό του ΣΕΒ, σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος και την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, σύμφωνα με την οποία προκύπτει ότι μέχρι το 2020 αναμένεται να δημιουργηθούν 450.000 με 520.000 νέες θέσεις εργασίας εάν αναπτυχθούν περαιτέρω οι 5 μεγαλύτεροι κλάδοι της χώρας (τουρισμός, λιανεμπόριο, ενέργεια, βιομηχανία και αγροτική παραγωγή), που καλύπτουν ήδη το 42% της συνολικής Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας. Ότι αν προσεχθούν οι «Αναδυόμενοι Αστέρες» της οικονομίας μας, όπως τους χαρακτηρίζουν και αυτοί είναι: i) η φαρμακοβιομηχανία, ii) η ιχθυοκαλλιέργεια, iii) ο ιατρικός τουρισμός, iv) η φροντίδα των ηλικιωμένων και των χρόνια ασθενών, v) η δημιουργία περιφερειακού διαμετακομιστικού κέντρου εμπορευμάτων και vi) Η διαχείριση αποβλήτων, έχουν τη δυνατότητα να καταγράψουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στο μέλλον, ενώ υπάρχουν και 2 δευτερεύοντες κλάδοι, που μπορούν να αποτελέσουν το νέο εξωστρεφές μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας, όπως είναι οι εξειδικευμένες κατηγορίες τροφίμων, μιας και η χώρα μας διαθέτει περισσότερα από 50 προϊόντα, από τα οποία άλλα διαθέτουν πιστοποίηση ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προελεύσεως) και άλλα ΠΓΕ (Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη) και η δημιουργία και ανάπτυξη προγραμμάτων κλασσικών σπουδών, μιας και η χώρα μας κατέχει τόσο την ιστορική κληρονομιά, όσο και την εγγύτητα σε αρχαιολογικούς χώρους και εγκαταστάσεις, ώστε να θεωρείται και «φυσικός οικοδεσπότης» για προγράμματα κλασικών σπουδών;
Είναι σαφές ότι ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας έχει μείνει ανεκμετάλλευτος, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει αφεθεί έρμαιο των μεγάλων οικονομιών, δανειστών και αγορών. Και από την αναμενόμενη Μεταλλουργία της Ευρώπης έχει πια γίνει ο.. ζητιάνος της Ευρώπης. Τα νούμερα από την αξία του ορυκτού πλούτου της χώρας μας προκαλούν σοκ, ιδιαίτερα στους καιρούς του μνημονίου.
Μετά την κρίση, την ανεργία και την χρεοκοπία είναι καιρός να αρχίσουμε να συζητάμε για την ανάπτυξη, την εργασία και την ευημερία, απαντώντας σε ένα βασικό ερώτημα. Πού θα πρέπει, άραγε, να «ποντάρει» η ελληνική οικονομία μέσα στα επόμενα χρόνια για να μπορέσουν να επανέλθουν οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;
Αν και θα περίμενε κανείς η απάντηση να δοθεί από την κυβέρνηση, εντούτοις αποστρέφει επιδεικτικά το βλέμμα της σε όσα προαναφέρθηκαν και δεν διστάζει να χαρακτηρίζει αφελείς και επικίνδυνους όσους δείχνουν προσοχή και επισημαίνουν την αναγκαιότητα αξιοποίησής τους. Αν σε όλα αυτά αναζητήστε όλοι εσείς, που διακατέχεστε από την ίδια αφέλεια, απάντηση και στο άλλο αμείλικτο ερώτημα, πότε επιτέλους θα εγείρουμε τις αξιώσεις μας προς την Γερμανία, για την απόδοση των όσων μας οφείλει από τις αποζημιώσεις της Κατοχής, τότε μάλλον θα έχετε αντιληφθεί ότι είμαστε πράγματι αφελείς αν πιστεύουμε ότι αυτός ο τόπος μπορεί να έχει καλύτερη τύχη μ’ αυτούς που βρίσκονται στο τιμόνι της...

Τέλος εποχής…

Ο τρόπος διακυβέρνησης του τόπου την τελευταία διετία υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου και τους πέριξ αυτού κατέδειξε την άμεση ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στις ρίζες του, στην άμεση δημοκρατία. Η πολιτική των διλημμάτων της τελευταίας στιγμής, που σε ωθεί να πιστεύεις ότι όλα αποφασίζονται και εκτελούνται σε καθεστώς μόνιμου εκβιασμού και η απουσία σχεδίου και προοπτικής ανάπτυξης για τον τόπο, εις τρόπον ώστε όλα να επιτάσσονται και επιβάλλονται από εξωχωρικούς παράγοντες, με πάντα πρόθυμο το ντόπιο κυβερνητικό στελεχικό δυναμικό να αποδέχεται και υλοποιεί τις υποδείξεις, ελλείψει θέσεων και αντιπροτάσεων, κατέδειξε την ανάγκη για μια δυναμική αυτοδιάλυση του χρόνια νοσούντος εγχώριου πολιτικού συστήματος. Τα πολυσυλλεκτικά κόμματα μαμούθ, που εξελίχτηκαν σε κόμματα Βαβέλ, φαντάζει περισσότερο από ποτέ σήμερα ότι ανήκουν στο παρελθόν.

Μολαταύτα, κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν να φαντάζονται ότι κάτι – γενικά και απροσδιόριστα - μπορεί να γίνει και να αναγεννηθεί. Μακάρι, αλλά φαντάζει εξαιρετικά απίθανο. Επιλέξαμε λίγες από τις πολλές δηλώσεις επιφανών στελεχών του και πεισθήκαμε ότι ο κύκλος του ΠΑΣΟΚ έκλεισε.

Χάρης Καστανίδης: «Η χώρα μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση κι εμείς ως ΠΑΣΟΚ χτενιζόμαστε».

Ανδρέας Λοβέρδος: «Όποιος επιχειρήσει να πειράξει τον Γιώργο Παπανδρέου θα μετατρέψει τη χώρα σε μακελειό».

Πάρης Κουκουλόπουλος: «Πέμπτη θέση στις δημοσκοπήσεις και πολύ μας είναι».

Μιχάλης Χρυσοχοίδης: «Δεν είχα διαβάσει το μνημόνιο γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις στο υπουργείο μου...».

Κώστας Σκανδαλίδης: «Υπάρχει κενό ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να εκλέξει άμεσα νέο πρόεδρο».

Χρήστος Παπουτσής: «Δικαιούμαι να αναρωτιέμαι, τι ήταν αυτό που κρατούσε κλειστά τόσο καιρό τα στόματα και ποιες δυνάμεις τα απελευθέρωσαν; Είναι άραγε τόσο αθώοι όλοι;».

Είναι θλιβεροί, δυστυχώς. Κατώτεροι των περιστάσεων, εξουσιολάγνοι, αναξιόπιστοι, λίγοι. Κατάφεραν να παραδώσουν τη χώρα στο μνημόνιο και στο έλεος των δανειστών, να διαλύσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αποδομήσουν τον κοινωνικό ιστό... Ο αγνός κόσμος του ΠΑΣΟΚ, όσοι τέλος πάντων πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενός ισχυρού κεντροαριστερού κόμματος, έχει αγανακτήσει με την απουσία οποιασδήποτε προγραμματικής συζήτησης γύρω από το μέλλον του Κινήματος. Στέκεται αμήχανος παρατηρητής μιας πασαρέλας υποψήφιων προέδρων, οι οποίοι όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν διατυπώσει ούτε μια σοβαρή πρόταση για το πώς θέλουν να είναι το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους. Έτσι, μοιραία, διαπιστώνουμε ότι ο κύκλος έκλεισε με δραματικό τρόπο, όμως η ανατροπή θα έρθει μέσα από την αυτοδιάλυση και το καινούριο.

Μια αυτοδιάλυση, που θα δώσει την ευκαιρία να ξαναφτιαχτεί ο χώρος της κεντροαριστεράς σε νέες βάσεις. Θα μπορέσει ένας ολόκληρος κόσμος, αποδεσμευμένος επιτέλους, να κάνει το απαραίτητο εκείνο βήμα για το καλό της χώρας και του εργαζόμενου λαού. Παράλληλα, θα οδηγηθούν μαζικά στο περιθώριο της ιστορίας μια σειρά στελεχών, που βρήκαν την ευκαιρία, μέσω της πολιτικής, να δουλέψουν για το ατομικό τους συμφέρον – και αυτοί είναι πολλοί, από βουλευτές και υπουργούς μέχρι μεσαία στελέχη, επιτυγχάνοντας την επονομαζόμενη κάθαρση, που οι ίδιοι ευαγγελίζονταν στα λόγια μόνον, ώστε να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας.

Η σύγκρουση κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς, που ορισμένοι έσπευσαν να ενταφιάσουν, αναβιώνει στην Ευρώπη. Το ίδιο θα συμβεί και στην χώρα μας. Μια κυβέρνηση Σαμαρά ή μια κυβέρνηση ΝΔ - ΛΑΟΣ θα καταρρεύσει πιο γρήγορα και με μεγαλύτερο πάταγο από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο κόσμος θα αναζητήσει τότε κεντροαριστερή λύση. Η συγκρότηση του πόλου μιας πολύχρωμης κεντροαριστεράς, συσπειρωμένης γύρω από ένα πρόγραμμα με αριστερό πρόσημο προϋποθέτει την παρουσία μιας ισχυρής Δημοκρατικής Αριστεράς.

Ήδη άρχισαν να δημιουργούνται γέφυρες συνεννόησης και συνεργασίας της πλατιάς μάζας των πολιτών, που στήριζαν το ΠΑΣΟΚ επί τόσες δεκαετίες και τυγχάνουν κεντροαριστερών αντιλήψεων, με την ανερχόμενη ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία έδειξε το τελευταίο διάστημα ότι δεν θέλει να περιχαρακωθεί μόνον στην απαραίτητη διαμαρτυρία, αλλά ενδιαφέρεται και για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα.

Ύστατη προειδοποίηση προς την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ. να διδαχθεί από τα λάθη της αλαζονικής ηγεσίας του ΣΥΝ. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόμματος αυτού οραματίζεται τη μεγάλη Κεντροαριστερά. Οι άλλοι μια μικρή λέσχη με καλούς συντρόφους και ένσημα από τους κομματικούς αγώνες. Θέλουν μια ιστορικοδίαιτη Ανανεωτική Αριστερά. Και κυρίως τη θεωρούν τιμάριό τους! Ωστόσο, έφτασε η ώρα να συζητήσουμε επιτέλους για πολιτικές και όχι για μωροφιλόδοξους πολιτικούς…

“ Υπάρχει, επιτέλους, σοβαρότητα σ’ αυτό το τόπο;”

Τον Μάρτιο του 2010 εκλιπαρούσαμε στην Ε.Ε. για την δημιουργία μηχανισμού στήριξης, προκειμένου να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, η οποία ήταν προ των πυλών. Έκτοτε, και μηχανισμός στήριξης έγινε και διαφόρου τύπου προγράμματα σταθερότητας της ελληνικής οικονομίας ακολούθησαν, με αποτέλεσμα να καταστούμε, ως χώρα, ο μισθοσυντήρητος της Ευρώπης, αφού οι μισθοί και οι συντάξεις εξαρτιόταν άμεσα από τις δόσεις, που στέλνονταν μέσω Βρυξελλών, δηλαδή οι φορολογούμενοι πολίτες όλων των χωρών της Ευρωζώνης συνεισέφεραν για την κάλυψη των δανειακών μας αναγκών, ενώ η οικονομία μας εισήλθε σε ύφεση, από την οποία δεν διαφαίνεται προοπτική εξόδου.

Το στοιχειώδες θα ήταν, σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία, να είναι τουλάχιστον πλήρως ενήμεροι οι κάτοικοι αυτής της χώρας για την οικτρή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία μας και ο πολιτικός κόσμος, εμπρός στην κρισιμότητα της εθνικής ανάγκης, επιτέλους να αρχίσει να συνεννοείται, έτσι ώστε να μπορέσουν από κοινού να θέσουν τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.
Μολαταύτα, η ανικανότητα σύσσωμου του πολιτικού κόσμου έγκειται ακριβώς στο ότι το μεν ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, επιχείρησε στη πραγματικότητα να διαχειριστεί μόνο του αυτή την πρωτόγνωρη κρίση, τα δε λοιπά κόμματα και ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση, επένδυσαν στην εκλογική φθορά του “αντιπάλου”, απλά και μόνο για να αυξήσουν την δική τους εκλογική πελατεία, παραγνωρίζοντας ότι η δική τους ανεπάρκεια και ο φόβος τους για το όποιο πολιτικό κόστος δεν καλύπτεται πίσω από την ανευθυνότητα, που συστηματικά επέδειξαν.
Κι, έτσι, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, κλασικοί έμποροι της ελπίδας, σκόρπισαν, αφήνοντας τον ελληνικό λαό σε πλήρη απόγνωση και απελπισία, μη ξέροντας πια ποιόν να εμπιστευτεί και ποιόν να κατηγορήσει για τα κακά που τον βρήκαν. Είμαστε πλέον θιασώτες μιας ζώσας τραγωδίας, από την οποία δεν γνωρίζουμε ούτε πώς θα βγούμε, ούτε ποιος θα είναι ο “από μηχανής Θεός” για να μας σώσει!!
Και σαν μην έφταναν όλα αυτά έπεσε ως κροτίδα η ευφυέστερη ιδέα που ακούστηκε τα τελευταία χρόνια. ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!! Για να επιλέξουμε τι;; Εάν μας κάνει το ευρώ ή να γυρίσουμε στη δραχμή;; Εάν ο πολιτικός κόσμος υπήρξε αντάξιος των περιστάσεων ή όχι;; Πολλά θα μπορούσαν να είναι τα διλλήματα, αλλά δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος για να τεθούν.
Και εν πάση περιπτώσει, παρότι δεν διαβλέπω ότι το δημοψήφισμα αυτό θα πραγματωθεί ποτέ, απλά για συζήτηση και μόνον συνεχίζω το ερώτημα. Εάν επρόκειτο, λοιπόν, να ψηφίσουμε για την παραμονή στην ευρωζώνη ή να επιστρέψουμε στη δραχμή, πώς θα κρίνει ο “κυρίαρχος” και πάντα “σοφός” λαός; Ποιος του έχει εξηγήσει ποιες είναι αντικειμενικά οι συνέπειες της παραμονής στην ευρωζώνη και ποιες αντίστοιχα οι συνέπειες της επιστροφής στη δραχμή;; Πριν καταλήξει κάποιος να πετάει, παρορμητικά, κάποιος τέτοιες λεκτικές κροτίδες, καλό θα ήταν να σταθμίσει το ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε τέτοια περίπτωση και όχι τώρα, που ήδη καταστήκαμε, εκτός από τον μεγαλύτερο διεθνή μπαταξή και ο διεθνής περίγελος. Δεν μας αξίζει τέτοια μεταχείριση…
Την ύστατη τούτο στιγμή ούτε εκλογές μας είναι απαραίτητες, αρκεί να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, από εξέχουσες προσωπικότητες αυτής της χώρα, γιατί – ευτυχώς – δεν είναι όλοι για τα “μπάζα”. Σε διαφορετική περίπτωση θα μπούμε σε μακρά περίοδο ακυβερνησίας και η αναρχία και η κατάλυση της δημοκρατίας είναι προ των πυλών. Απαιτείται, επιτέλους, σοβαρότης, τέτοια, που μέχρι σήμερα έδειξε ότι δεν διαθέτει ο πολιτικός κόσμος αυτής της χώρας. Εύχομαι να την επιδείξουν στην επόμενες κρίσιμες ώρες…

“Τι προκαλεί και πού οδηγεί (;) η αγανάκτηση;”

Την τελευταία δεκαετία, ως χώρα, δείξαμε υπέρμετρη χαλάρωση. Ξεχάσαμε την επίπονη περίοδο λιτότητας, που περάσαμε, προκειμένου να μπούμε στο σκληρό πυρήνα των χωρών της Ευρώπης και το άφθονο ζεστό χρήμα που εισέρευσε μας έκανε να ζούμε σε μια πλασματική κατάσταση ευδαιμονίας. 

Ξαφνικά, αισθανθήκαμε οικονομική υπερδύναμη και μετρούσαμε την οικονομική ανάπτυξή μας με βάση το δείκτη τιμών του καταναλωτή. Όσο πιο πολύ καταναλώναμε, τόσο πιο πολύ αισθανόμασταν ότι η οικονομία μας πάει προς το καλύτερο. Μια οικονομία, όμως, κατά βάση υπηρεσιών, με απαρχαιωμένες υποδομές και με ανατολίτικη φιλοσοφία, χωρίς ουσιαστική ανταγωνιστικότητα, την έλλειψη εσόδων της οποίας αναπληρώναμε με περισσή ευκολία με τα δανεικά που μας δίνονταν πλουσιοπάροχα από την διεθνή τραπεζική αγορά, έτσι ώστε φτάσαμε να παριστάνουμε τους καμπόσους, ιδίως στον βαλκανικό μας περίγυρο!

Όλοι χαλαρώσαμε. Πρωτίστως, οι πολιτικοί, οι οποίοι ξέχασαν την ιστορική ευθύνη που διαχρονικά υπάρχει για όποιον θέλει να αναλάβει την ευθύνη διαχείρισης των υποθέσεων μιας χώρας και με τις άμετρες σπατάλες και την αθρόα ψηφοθηρική ένταξη ενός απίστευτου αριθμού πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες, γιγάντωσαν το Δημόσιο κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να εκτιναχθούν οι απαιτήσεις για μισθοδοσίες και συντάξεις στα ύψη. 

Στη επικρατήσασα λογική του ότι “ο καθένας κάνει ό,τι θέλει σ’ αυτή τη χώρα” και ο επαγγελματικός κόσμος έδειξε περισπούδαστη ικανότητα στην απόκρυψη εισοδημάτων, με αποτέλεσμα η φοροδιαφυγή να αποτελέσει εθνικό άθλημα, ολυμπιακών επιδόσεων. 

Ποιος, όμως, στον συλλογικό αυτή κατήφορο αγωνιούσε;; Ελάχιστοι και αυτοί με το ζόρι ακουγόταν η φωνή τους, αφού εύκολα χαρακτηρίζονταν κινδυνολόγοι και “Κασσάνδρες”.

Κι ύστερα ήρθε η καταγίδα και μαζί της έφερε την περικοπή της διασκέδασης, της αγοράς καταναλωτικών ειδών, ηλεκτρονικών συσκευών, των μετακινήσεων, την μείωση των δαπανών στο ρεύμα και τη τηλεφωνία, την αναζήτηση προσφορών και ευκαιριών, ακόμη και σε σουπερμάρκετ, την αναβολή πολλών επιλογών, που, με τις κρατούσες στο πρόσφατο παρελθόν συνθήκες, θα υλοποιούνταν ως πλέον ζωτικές και άμεσης προτεραιότητας, τον περιορισμό των φροντιστηρίων των παιδιών μας, κ.ο.κ. Οι λογαριασμοί πλέον παραμένουν για πολύ καιρό απλήρωτοι. Η οικονομική κρίση είναι εδώ και κάθε ελληνικό νοικοκυριό μετράει πλέον διαφορετικά τα ευρώ που ξοδεύει.

Κι ύστερα, αγανακτήσαμε και βγήκαμε στους δρόμους και στις πλατείες και φωνάξαμε και βρίσαμε και χλευάσαμε και γιαούρτια πετάξαμε. Εναντίον ποιανού, όμως; Εναντίον όλων, όσων θεωρούμε ότι φταίνε για τον κατήφορο, που πήραμε…

Η αγανάκτηση αυτή απέκτησε και πολιτική επιχειρηματολογία. Να φύγουμε, γενικά και αόριστα, από το Μνηµόνιο, να, να, …

Εννοείται ότι στη συνθηματολογία αυτή απουσιάζει οποιουδήποτε είδους διάθεση αυτοκριτικής από τον έλληνα πολίτη, ο οποίος, εννοείται πως δεν φταίει για τίποτα, απεναντίας το ανάθεµα απευθύνεται κατ’ αποκλειστικότητα στους κακούς πολιτικούς και τους Ευρωπαίους που τον έφεραν στη σημερινή, εξαιρετικά δυσµενή θέση. 

Εάν η αγανάκτηση προκλήθηκε επειδή κινδυνεύουμε να χάσουμε τα «κεκτημένα», τότε, συγνώμη, αλλά αυτή η κίνηση δεν βλέπω το πώς μπορεί να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, το πώς θα επιφέρει την αλλαγή στο δημόσιο ήθος και στα ανατολίτικα ήθη μας. Αντιθέτως, εάν αποκτήσει δυναμικότερη έκφραση, τότε το πλέον βέβαιο είναι ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε τροχιά περιδίνησης με καταστροφικά αποτελέσματα. 

Εάν, όμως, η αγανάκτηση αποτελέσει την αφορμή για βαθύτερες και ουσιαστικότερες σκέψεις και μας οδηγήσει στην διατύπωση ουσιαστικών και εφικτών προτάσεων, τότε, ναι, μπορεί η παρούσα κρίση να αποτελέσει την αφορμή, αλλά και την ευκαιρία για μια πραγματική ανέλιξη της κοινωνίας μας προς το καλύτερο, η οποία δεν μετριέται μόνον με τους δείκτες της οικονομίας, ούτε και της καταναλωτικής μας δύναμης, που έχουν πρόσκαιρη αξία, αλλά θα επηρεάσουν διαχρονικά την πορεία μας προς το μέλλον... Αλλά ποιος σκέφτεται το μέλλον, όσο υπάρχει το παρόν;;

“Αναδιάρθρωση του χρέους• σταυρόλεξο μόνον για δυνατούς λύτες”*

1.- Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για το τι σημαίνει και τι συνεπάγεται η αναδιάρθρωση του Χρέους. Η αναδιάρθρωση χρέους αποτελεί μία μορφή χρεοκοπίας, μόνο που συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας. Ένας τρόπος είναι αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν "haircut" - δηλαδή μείωση της αξίας των κεφαλαίων που έχουν στα χέρια τους οι δανειστές μίας χώρας, ή και μίας επιχείρησης.

Μια άλλη μορφή είναι ο χρονικός επαναπροσδιορισμός ενός χρέους κατά τον οποίο τα δάνεια μικρής και μέσης χρονικής διάρκειας, θα μετατραπούν σε δάνεια με μεγάλο χρονικό ορίζοντα εξόφλησης. Αυτό θα μεταθέσει τις υποχρεώσεις πληρωμών μιας χώρας στο μέλλον.

Εφόσον οι χώρες δεν δύνανται να χρεοκοπήσουν, η μόνη λύση είναι η ανταλλαγή των ομολόγων (δανείων) που ακόμα δεν έχουν αθετηθεί με (δάνεια) ομόλογα μεγαλύτερης χρονικής διάρκειας και συνήθως χαμηλότερου επιτοκίου. Το μέτρο αυτό που συνεπάγεται και προϋποθέτει παροχή βοήθειας μέσω εισροής νέου χρήματος έχει χρησιμοποιηθεί από αρκετές χώρες οι οποίες έχουν υψηλά επίπεδα δημοσίου χρέους.

Το βασικό σενάριο που προβάλλουν τα ξένα ΜΜΕ αποτελεί μια πρακτική που εφαρμόζεται όταν μια χώρα αδυνατεί να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της στους πιστωτές της. Σε αυτή την περίπτωση, κατόπιν συνεννόησης με τους ομολογιούχους που κρατούν στα χαρτοφυλάκιά τους το ελληνικό δημόσιο χρέος των 273,4 δισ. ευρώ, το Δημόσιο προβαίνει σε απομείωση της αξίας των ομολόγων. Έτσι, για παράδειγμα, ορίζεται ότι για κάθε 100 ευρώ οφειλής θα αποπληρωθούν 60 ευρώ. Πρακτικά, η επιλογή αυτή ισοδυναμεί με χρεοκοπία της χώρας, αφού ομολογεί αδυναμία κάλυψης του συνόλου των υποχρεώσεών της.

Στο δεύτερο σενάριο, αναλυτές και οικονομολόγοι, κυρίως στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, εισηγούνται παράταση της λήξης των υφιστάμενων ομολόγων κατά 5 χρόνια με το ίδιο επιτόκιο. Με αυτό τον τρόπο, το Δημόσιο που θα πρέπει να πληρώσει του χρόνου μόνο για λήξεις ομολόγων 27,26 δισ. ευρώ, θα μεταθέσει την εξόφληση της υποχρέωσής του το 2016, παίρνοντας ανάσα 5 ετών, για να δώσει προτεραιότητα στη μείωση του ελλείμματος που αναπαράγει και διογκώνει το πρόβλημα.

2.- Μετά και την πρόσφατη ανακοίνωση των απογοητευτικών δημοσιονομικών στοιχείων για το πρώτο τρίμηνο του 2011, που επιβεβαιώνουν ότι η ύφεση βουλιάζει τα έσοδα του προϋπολογισμού και διαμορφώνει την απόκλιση στην εκτέλεση του τακτικού προϋπολογισμού στα επίπεδα του 1,5 δις. ευρώ, η θέση της Γερμανίας ενισχύεται αποφασιστικά: όσο και αν προσπαθήσει η ελληνική κυβέρνηση, η αντίστροφη μέτρηση για το «πάγωμα» εκταμίευσης μιας από τις επόμενες δόσεις του διεθνούς δανείου έχει στην πραγματικότητα αρχίσει, καθιστώντας δραματικά επίκαιρη την δήλωση του επικεφαλής του γερμανικού ινστιτούτου IFO, Χανς Βέρνερ Σιν. «Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει. Πρέπει να βάλουμε το χρέος στο τραπέζι και να απελευθερώσουμε αυτήν την χώρα από ένα μέρος του τεράστιου χρέους της», δήλωσε ο Γερμανός οικονομολόγος, τακτικός συνομιλητής του Σόιμπλε και της Μέρκελ.

Έτσι, το «μπαλάκι» περνά στο γήπεδο της ελληνικής κυβέρνησης και του οίκου Lazzard, συμβούλου της από την άνοιξη του 2010 σε θέματα διαχείρισης χρέους. Η Lazzard καλείται μέχρι το τέλος του χρόνου να βρει μια φόρμουλα αναδιάρθρωσης του χρέους αποδεκτή από τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας, την οποία θα «ευλογήσουν» οι ισχυρές οικονομικά χώρες της ευρωζώνης, υπό το φόβο μιας διαρκούς υποχρέωσης χρηματοδοτικής στήριξης της Ελλάδας, στην οποία αντιδρούν με σφοδρότητα οι ψηφοφόροι του πλούσιου Βορρά.

3.- Κι ενώ οι οικονομολόγοι ανά τον κόσμο ασχολούνται με την επόμενη μέρα της ελληνικής οικονομίας, στα καθ’ ημάς, μετά τους πολιτικούς εκφραστές μας και οι ακαδημαϊκοί μας δάσκαλοι άρχισαν - κάπως αργά - να διατυπώνουν απόψεις και να ομιλούν για την ανάγκη σωτηρίας της χώρας, χωρίς να δίνουν πρόταση για έξοδο από την κρίση.

Η Ν.Δ., δια του κ.Σαμαρά, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες του, απορρίπτει, όπως και το ΠΑΣΟΚ, την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους (άποψη που σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τα πλάνα του μνημονίου το οποίο δήθεν απορρίπτει!), ενώ η κα Παπαρήγα δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι «η ελεγχόμενη χρεοκοπία είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς είμαστε υπέρ».

Ο κ. Τσίπρας, για να συγκρατήσει τις πιο «προωθημένες» απόψεις εντός του κόμματος, που θέλουν να κηρύξουμε αμέσως πτώχευση και να επιστρέψουμε στη δραχμή (Λαφαζάνης κ.ά.), τάσσεται υπέρ μιας «επιθετικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους με διαγραφή μεγάλου μέρους του» (θέση, που, όπως γράφει ο Γ. Καρελιάς στην «Ελευθεροτυπία», συνιστά γρίφο ολκής, καθόσον “όποιος βρει πώς μπορεί να γίνει αυτό χωρίς καταστροφικές επιπτώσεις θα καταστεί εθνικός ευεργέτης”!).

Ακολουθούν προσφάτως και μετά τον Μίκη Θεοδωράκη, οι καθηγητές (Κασιμάτης, Μπέης, Γιανναράς κ.ά.), που προτείνουν αφελείς, μάλλον, λύσεις, τις οποίες στο μέλλον (όταν θα έχουν ξεχαστεί ως ατελέσφορες), θα τις επικαλούνται ως άλλοθι ότι τάχατες στη δύσκολη ώρα μίλησαν και αυτοί (;!) Ο τελευταίος μάλιστα, σε τηλεοπτικό πρωϊνάδικο, διαπίστωνε ότι οι εκλογές δεν αποτελούν λύση, διότι συλλήβδην όλο το πολιτικό προσωπικό δεν είναι άξιο να αναλάβει την ευθύνη σωτηρίας της χώρας, αλλά δεν προσδιόρισε ποιός μπορεί να το κάνει. Από κοντά και ο καθηγητής της Νομικής κ. Μπέης που χαρακτήρισε «κατώτερο της αποστολής του» τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, επειδή δεν ανέπεμψε το Μνημόνιο, χειρονομία που οδηγεί στη λύση των εκλογών.

Η άποψη του καθηγητή Κασιμάτη, να εφαρμοστεί το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, επειδή το Μνημόνιο είναι αντισυνταγματικό, δεν οδηγεί σε έξοδο από το αδιέξοδο που περιγράφει, διότι η ιδέα του σημαίνει περίπου λαϊκή εξέγερση εναντίον μιας... παράνομης κυβέρνησης, η οποία, όμως, ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του λαού. Νομικές και πολιτικές ακροβασίες την ώρα που η χώρα οδεύει προς την πτώχευση δεν είναι χρήσιμες(;!).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το σταυρόλεξο εξακολουθεί να προκαλεί πονοκέφαλο και η λύση δεν φαίνεται ορατή στο άμεσο μέλλον, ο δε πολίτης αδυνατεί να αντιληφθεί τι τον περιμένει, αφού ο πολιτικός και πνευματικός κόσμος αυτής της χώρας εκφράζει όλων των αποχρώσεων τις απόψεις, σε σημείο, που θαρρείς πως δεν διαφέρει από την κουβέντα των μελών μιας μεγάλης παρέας, απ’ αυτούς που συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως άσχετους και ανίδεους. Μόνο που στη θέση των τελευταίων δείχνουν να έχουν μπει αυτοί που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να οδηγήσουν με ασφάλεια την χώρα στην επόμενη μέρα…
_________________
* στοιχεία λήφθηκαν από:  α) την ιστοσελίδα AXIAPLUS.GR, με θέμα "τι σημαίνει αναδιάρθρωση Χρέους", β)  www.banksnews.gr, γ) δημοσιευθέν σχόλιο στα "Χανιώτικα νέα" της 16/4/11, με τίτλο "ακροβασίες".

“Περί δημοσιογραφικής δεοντολογίας”

Για όσους έχουν εμπλακεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο με την πολιτική ή με οποιαδήποτε θέση ευθύνης, που ενέχει ευρύτερο δημόσιο ενδιαφέρον, θα έχουν διαπιστώσει από την πρώτη στιγμή ότι η επαφή με τους εκπροσώπους των ΜΜΕ αποτελεί ένα ιδιαίτερα σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα, που χρήζει γνώσεων χειρισμού, επειδή, πέραν της διαχείρισης και του τρόπου προβολής της πληροφορίας, υπεισέρχεται και ο προσωπικός παράγων, τόσο του προβαλλόμενου, όσο και του δημοσιογράφου.
Η περαιτέρω διαρκής εμπλοκή με τις δημόσιες υποθέσεις δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την καλλιέργεια διαρκών σχέσεων με τους δημοσιογράφους, αφού το “πρόσωπο ευθύνης” αποτελεί κίνητρο για τους τελευταίους, προκειμένου να δημιουργήσουν και διατηρήσουν προσωπικές σχέσεις εμπιστοσύνης μαζί του, που σπανίως είναι ειλικρινείς και ανυστερόβουλες, αφού σε πλείστες περιπτώσεις πρώτιστο κίνητρο είναι η εξασφάλιση της αποκλειστικότητας στην πληροφορία.
Κι αν μεν όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ουσιαστικό πρόβλημα για το κοινωνικό σύνολο, ούτε και για τους πολιτικούς σχηματισμούς, αφού λίγο ως πολύ όλοι τα γνωρίζουν και τα αποδέχονται ως μέρος του τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, εντούτοις πρόβλημα και μάλιστα ιδιαίτερα σοβαρό ανακύπτει στην περίπτωση που ο δημοσιογράφος, παρασυρόμενος από το ωμό κίνητρο για την αύξηση της κυκλοφορίας του εντύπου ή της ακροαματικότητας του μέσου, που εργάζεται, παραβιάσει την σχέση εμπιστοσύνης και το επαγγελματικό απόρρητο, δημοσιοποιώντας οποιαδήποτε πληροφορία, που του εμπιστεύθηκε (off the record) το “πρόσωπο ευθύνης”, στα πλαίσια της δέσμευσης που ανέλαβε για τήρηση της εχεμύθειας.
Και το μεν “πρόσωπο ευθύνης” καθίσταται δακτυλοδεικτούμενο από τη μια στιγμή στην άλλη και ως “βαθύ λαρύγγι” ωθείται σε παραίτηση, ο δε δημοσιογράφος παραμένει στο απυρόβλητο, χωρίς τύψεις συνειδήσεως, καίτοι στη πραγματικότητα παραβίασε όχι μόνον άγραφους ηθικούς κανόνες, όπως ίσως νομίζουν μερικοί, αλλά πρωτίστως εκείνον του άρθρου 2 περ. ι του Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, ο μη σεβασμός του οποίου επισύρει σοβαρές κυρώσεις, πλην, όμως, την σχετική πειθαρχική διαδικασία, πλην του θιγόμενου, θα μπορούσε να κινήσει αυτεπαγγέλτως και το συνδικαλιστικό όργανο, στο οποίο ανήκει ο δημοσιογράφος, εάν βεβαίως διαθέτει ευαίσθητα ώτα.
Το παρόν άρθρο γράφτηκε με αφορμή το ιστορικό της παραίτησης του Αντιδημάρχου Βόλου Ηλία Ξηρακιά και τη δήλωση παραίτησής του, στην οποία, μεταξύ άλλων, σημειώνει ότι «Στη μακρόχρονη ενασχόληση μου με τα κοινά ποτέ δεν κάλεσα κανέναν λειτουργό του τύπου για να του «σφυρίξω» κάτι στο αυτί» ή να του ζητήσω να γράψει κάτι σκόπιμα. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης μαζί τους δοκιμάζονται καθημερινά στην πράξη» και αποσκοπεί στην επισήμανση των κινδύνων που ελλοχεύουν και σε όλους εκείνους που θεωρούν ότι τους αφορά…

Δικαίωση συμβασιούχου δημοτικής εταιρείας*

Ανοίγει ο δρόμος για τη δικαίωση δεκάδων συμβασιούχων έργου που διεκδικούν τη μονιμοποίησή τους στο Δημόσιο απόφαση του Εφετείου της Λάρισας, όπου προσέφυγε συμβασιούχα σε παιδικό σταθμό των Άνω Λεχωνίων του Δήμου Αρτέμιδος και δικαιώθηκε, αφού οι συνεχιζόμενες συμβάσεις τής παρείχαν τη δυνατότητα να αποδείξει ότι καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Η συγκεκριμένη συμβασιούχος απασχολούνταν στον Παιδικό Σταθμό Άνω Λεχωνίων μέσω της Εταιρείας Ανάπτυξης Λεχωνίων από το 2000, υπογράφοντας συνεχείς συμβάσεις έργου, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, δεδομένου ότι σε όλη τη διάρκεια της εργασίας της κάλυπτε πάγιες ανάγκες του συγκεκριμένου Παιδικού Σταθμού. Το Εφετείο έκανε αποδεκτή την έφεση της συμβασιούχου και τη δικαίωσε.
Η συμβασιούχος, που είχε όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα γι’ αυτή τη θέση, αρχικά είχε προσφύγει στο Πρωτοδικείο Βόλου, το οποίο ωστόσο είχε απορρίψει την αγωγή που κατέθεσε. Ο δικηγόρος Βασίλης Νιζάμης που είχε αναλάβει την υπόθεση κατέθεσε έφεση στο Εφετείο της Λάρισας, η οποία εκδικάστηκε στις 8 Οκτωβρίου του 2010 και μόλις χθες δημοσιοποιήθηκε η σχετική δικαιωτική απόφαση για τη συμβασιούχο.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι ορισμένου χρόνου συμβάσεις της εναγομένης ανανεώνονταν διαδοχικά κάθε χρόνο από 1.1.2000 έως 31.12.2006, χαρακτηρίστηκαν προσχηματικά ως συμβάσεις έργου, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, δεδομένου ότι σε όλη τη διάρκεια της εργασίας της κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες του Παιδικού Σταθμού ως διευθύντρια αυτού.
Σύμφωνα με την απόφαση το Εφετείο αναγνώρισε ότι οι συμβάσεις έργου έγιναν από το Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου όχι γιατί είχαν χαρακτήρα τέτοιο, αλλά κατ’ απαίτηση της Εταιρείας Ανάπτυξης Λεχωνίων προκειμένου να αποφύγει τις ασφαλιστικές εισφορές κ.λ.π. που έχει η σύμβαση εξαρτημένης εργασίας
Η συμβασιούχος, απασχολούνταν επτά συνολικά χρόνια στον Παιδικό Σταθμό χωρίς κενό και ειδικότερα από 1-1-2000 μέχρι 31-2-2006 που κατατέθηκε η ένδικη αγωγή.
Το Εφετείο αναγνώρισε ότι αφενός η απασχόλησή της περιλάμβανε συνολική χρονική διάρκεια διαδοχικών συμβάσεων τουλάχιστον 24 μηνών και αφετέρου ότι καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες που εξυπηρετούσαν τις μόνιμες ανάγκες λειτουργίας του Παιδικού Σταθμού και ότι ουσιαστικά έπρεπε να έχει γίνει βάσει του προεδρικού διατάγματος Παυλόπουλου. Σύμφωνα ωστόσο με την απόφαση η μετατροπή της σύμβασής της ως αορίστου με εξηρτημένη εργασία καταλογίζεται από το 2004 και έπειτα.

Υ.Γ. Το άρθρο προέρχεται από την εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ - ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ